Od Iwis do Neriel i Gemmei

Z rozbawioną miną przyglądałam się Neriel, która z przerażonym wzrokiem wpatrywała się w ciecz.
-No dalej Neriel. Spróbuj-zachęciłam z drapieżnym uśmiechem. Dziewczyna posłała mi błyskawice z oczu, po czym zwruciła się do Gemmei
-To ja może odpuszczę sobie herbatkę...
-Dlaczego? Nie martw się teraz będzie smaczniejsza-zachęciła niebiesko włosa, wbijając w nią błagalne spojrzenie. Neriel uśmiechnęła się z wymuszeniem i drżącą dłonią przysunęła filiżankę do ust, po czym wzięła łyk
-Mmmm...pyszne.-mruknęła usiłując się nie skrzywić. Wybuchłam głośnym śmiechem, tym samym zwracając na siebie uwagę Gemmei
-To może też spróbuj Iwis
-Co!?
-Właśnie. Na pewno ci posmakuje-dodała z dziwną miną Neriel. Chwyciłam filiżankę i szybko spróbowałam cieczy. Od razu zrobiło mi się niedobrze, ale nie pokazałam tego po sobie
-Pycha. To może niech Neriel spróbuje twoich wyśmienitych ciastek?
-Świetny pomysł Iwis! Proszę Neriel- Gemmei podała jej talerz z ciastkami. Dziewczyna wzięła jedno z przerażeniem wbijając wzrok w pełznącego po nim robaczka. Zamknęła oczy i ugryzła.
-Wspaniałe. Iwis? Spróbuj-ktoś przysuną mi pod nos talerz, więc wzięłam jedno i włożyłam je sobie do ust. Ugh....Chyba zwymiotuje....Przedrzeźniałyśmy się tak z Neriel, każąc sobie jeść różne ,,smakołyki" naszej nowej znajomej, aż nie zostało już nic. Opadłam ciężko na kanapę, błagając o nowy żołądek.
-No to teraz możemy iśc pozwiedzać-zarządziła Gemmei, przygotowywując się do wyjścia
(Gemmei? Neriel? Nęka mnie brak weny.)

Od Iwis do Seto, Neriel

Szliśmy w milczeniu, ulicami miasta. Dorgi świeciły pustkami, ale czego się spodziewać o tak późnej godzinie? Seto szedł z przodu, wgapiając się w wyświetlacz telefonu, a Neriel zaczęła słuchać muzyki. Zapowiadała się naprawdę długa i nudna droga. Rozejrzałam się w poszukiwaniu czegoś ciekawego. Niedaleko przebiegł bury kot. Wyglądał na zabiedzonego i chorego. Zatrzymałam się, przyglądając zwierzęciu. Burasek łypną na mnie ciekawskim spojrzeniem i pobiegł do jakiejś uliczki. Seto i Neriel byli już daleko.
-Sama trafię do domu-mruknęłam do siebie, choć nie bardzo w to wierzyłam. Zacisnęłam pięści i pobiegłam za kotem. Uliczka okazała się ślepym zaułkiem więc łatwo znalazłam ,,uciekiniera".
-Dzień dobry maluszku. Chodź, zabiorę cie do domu-powiedziałam wyciągając ręce do przestraszonego zwierzaka. Nagle usłyszałam za sobą czyjeś kroki. Odwróciłam się gwałtownie i zobaczyłam trzech gości. Jeden z nich trzymał rewolwer, a pozostali jakieś dziwne maczugi nabijane gwoździami. Zrobiłam naburmuszona minę. Oczywiście musiało się to przydarzyć mnie, bo świat przestałby istnieć gdybym miała trochę szczęścia
-Spokojnie Cheshire. Rozłożę ich-pocieszyłam małego zaciskając pięści...Tyle że nie bardzo mi to wyszło...
(Neriel? Seto? Oczywiście musiałam się wpakować w kłopoty)

Od Iwis do Neriel i Seto

-Taaak!-krzyknęłam radośnie kiedy w końcu podjedliśmy decyzję o zejściu. Byłam chyba tu najpozytywniej nastawioną osobą. Przywiązaliśmy się do metalowych rurek i stanęliśmy przy rusztowaniu. Czułam przyjemny dreszcz ekscytacji na myśl o ryzyku, a świadomość że byłam największą niezdarą z naszego grona jeszcze potęgował uczucie. Wyszczerzyłam się w drapieżnym uśmiechu, rozpoczynając wędrówkę po szczeblach. Nie było tak źle. Co jakiś czas spoglądałam na towarzyszy sprawdzając jak sobie radzą. A radzili sobie bardzo dobrze. Neriel pomimo że niedawno zemdlała schodziła pewnie i bez wahania.Uśmiechnęłam się pod nosem, czując ulgę że już za chwilę będę mogła położyć się do łóżka i zasnąć przy swojej pluszowej pandzie. Żadne z nas nie spodziewało się że może sie wydarzyć coś takiego...
(Neriel? Seto? Co się wydarzyło?)

Od Iwis do Gemmei i Neriel

-Przepraszam. Nie chciałam cię urazić, po prostu postanowiłam cię z kimś poznać-broniłam się nerwowym głosem. Ta dziewczyna była trochę...straszna? Mimo to postanowiłam się nie zrażać i sprubować zaprzyjaźnić...
-Naprawdę! Kto to jest?
-Zobaczysz jak przyjdzie-uśmiechnęłam się, znowu wysyłając SMS'a. Po chwili ktoś zapukał do drzwi i pojawiła sie Neriel.
-Hej Iwis. Co się dzieje? Podobno jakaś nagła sprawa-spytała zaciekawiona. Rozglądając się zauważyła niebiesko włosą dziewczynkę i uśmiechnęła się
-O, cześć. Jestem Neriel
-A ja Gemmei, a to April -przedstawiła się i swoją zabawkę. Neriel spojrzała na mnie z pytaniem w oczach
-Co się dzieje? Po co mnie tu wezwałaś?-szepnęła podejrzliwie
-Ratuj. Muszę ją oprowadzić, ale obawiam sie że skończę z widelcem w oku-odpowiedziałam na tyle cicho żeby Gemmei nie usłyszała. Nel kiwnęła głową i zwróciła sie do Gem.
-To co? Może cię oprowadzimy?
(Gemmei? Neriel?Może jednak blog jeszcze odetchnie?)

Od Iwis do Gemmei

Stałam na środku korytarza, obmyślając kolejny plan jak zapobiec nudzie. Nagle poczułam że ktoś mnie puka po ramieniu.Zaciekawiona odwróciłam się, po czym odskoczyłam z cichym piskiem. Przede mną stała odrobinę wyższa dziewczyna, o niebieskich włosach i dużym kapeluszu na głowię. Ze zdziwieniem w oczach przyglądała mi się trzymając w ręce pluszowego królika.
-Heh, sorki, przestraszyłaś mnie. Nazywam się Iwis.
-Ja jestem Gemmei, a to April- powiedzała wskazując na pluszaka. Uśmiechnęłam się dziwnie
-Em..miło mi was poznać. Jesteście nowi?
-No tak
-Ok. Pierwsza życiowa lekcja. Wagary. Podpadłam jednemu z nauczycieli więc mam zamiar się zerwać i przesiedzieć u ciebie...was
-Dobra!- uśmiechnęła się psychopatycznie i pociągnęła mnie w stronę swojego pokoju. Okazał się dość przytulnym pomieszczeniem.
-Proszę usiądź tutaj-wskazała wolne krzesło. Na drugim posadziła królika, a sama poszła zaparzyć ,,herbatkę". Owa herbatka jednak, okazała się szkarłatną cieczą, niesamowicie przypominającą krew. Tak więc odmówiłam jej, jak i również podejrzanie wyglądających ciastek. Potem Gemmei zaczęła gadać do zabawki jakby ta odpowiadała.
-Słuchaj. To ja może już sobie pójdę-mruknęła zdenerwowana. Minęła dopiero pierwsza lekcja, ale to towarzystwo nie było na moją psychikę. Kiedy już zaczęłam wychodzić Gemmei chwyciła mnie za rękę
(Gemmei?Sory, ale nie miałam pomysłów)

Od Iwis do Neriel i Seto

Zastanowiłam się chwilę. Powinnam czuć się winna? Bo właśnie tak się czułam.

-Mam pomysł. Zejdę rusztowaniem i wezwę pomoc-zaproponowałam z usmiechem co spotkało sie z niedowierzaniem przyjaciół

-Zabijesz sie

-Właśnie. Nawet się nie wygłupiaj-dodał Seto uśmiechając się dziwnie. Zrobiłam naburmuszoną mine

-Ach tak? No to paczcie!-warknęłam ciskając błyskawice z oczu. Już nie chodziło tylko o przeżycia, ale i o honor.Pierwsza kropla deszczu spadła mi na nos, ale nie przejęłam się tym zbytnio. Zanim ktokolwiek zdążył mnie powstrzymać wskoczyłam na rusztowanie. Na początku nie było tak źle, ale potem było coraz ciężej. Jak na złość zaczęło padać co nie ułatwiało mi zadania. Wrzasnęłam z furią i         przeklinając siarczyście postawiłam nogę na jakiejś rurce.

-Nie gapcie sie tak! Nie mogę się skupić!-krzyknęłam do towarzyszy przyglądających mi się dziwnie . Spojrzałam w dół i zakręciło mi sie w głowie. Przeszłam ledwo jedną dwudziestą całej drogi. Nagle zachwiałam się delikatnie i zanim zdążyłam cokolwiek zrobić już wisiałam na jednej ręce czując jak palce powoli ześlizgują mi się z rurki. Krzyknęłam próbując się czegoś chwycić, ale okazało się to niemożliwe do wykonania. Poczułam jak mój uchwyt się rozluźnia i przygotowałam sie na upadek. Ze zdziwieniem stwierdziłam że nie spadam i spojrzałam w górę. Seto trzymał mnie za rękę trzymając się czegoś kurczowo. Uśmiechnęłam sie w podziękowaniu i oboje powoli weszliśmy z powrotem.

-Ok. Ta opcja odpada.
(Neriel? Seto? Jakieś pomysły?)

Wyniki konkursu

Na początek pragnę przeprosić za opóźnienie. Jak słusznie zauważyła Tianko 11 =/= 3. Nie będę wymyślać żadnych tłumaczących mnie barwnych historyjek, bo jestem leniem i mi się nie chce, tak samo jak mi się nie chciało napisać tych wyników. Zanim jednak przejdę do wyników, chciałabym przypomnieć o dodawaniu etykiet do opowiadań - niektórzy tego nie robią, a to ułatwia nam pracę i poruszanie się po blogu. __________________________________________________ Wybór zwycięzców był trudny, ponieważ każde opowiadanie w jakiś sposób mi się podobało. Najlepiej wszystkim dałabym pierwsze miejsce. Ostatecznie jednak wyboru dokonać było trzeba i prezentuje się to następująco: I miejsce Neriel Sonozaki (opowiadanie konkursowe) > 140 PD > 400M > Wybrana przez siebie broń > 2x Esencja Magiczna II miejsce Seto Hayata (opowiadanie konkursowe) > 120 PD > 200M > Wybrana broń nie droższa niż 300M > 1x Esencja Magiczna III miejsce Iwis Orihira (opowiadanie konkursowe) > 100 PD > 100M > Wybrana broń nie droższa niż 300M Dodatkowo, w ramach przeprosin za to ogromne opóźnienie, każdy z uczestników dostaje ode mnie nagrodę w postaci 10 łyżeczek masła, które zaśmiecają Wasze ekwipunki, niczemu nie służą i są totalnie bezużyteczne - można je ewentualnie odsprzedać w magazynie za 25M za sztukę. Lub zużyć na nie swoją Esencję i wykorzystać je jako broń, jeżeli bardzo Ci na tym zależy. Postaram się również o odbudowanie bloga w najbliższych dniach i przede wszystkim ukończenie go, bo jak powszechnie wiadomo nasz sklepik nadal nie jest dobrze zaopatrzony, a połowa z planowanych przeze mnie opcji i dodatków nie została wprowadzona. A na koniec łapcie obrazek małego Oyamątka.

Od Iwis do Neriel i Seto

Zamknęłam oczy. Chłodny wiatr bawił się moimi włosami, ale nie przeszkadzało mi to. Spojrzałam na ulicę, gdzie właśnie przejechał dwupoziomowy autobus. Jedyne czego mi do szczęścia brakowało to pudełko pączków i kubek kakao. Pomachałam nogami wbijając wzrok w swoje ręce
-Neriel coś długo nie wraca-mruknęłam zaniepokojona
-Może musi pobyć sama? Albo poszła do łazienki?-odpowiedział niepewnie Seto. Wzruszyłam ramionami zeskakując z dość dużej skrzyni.
-Sprawdzę co u niej-zaproponowałam idąc śladami Neriel. Dotarła do jakiejś budki prowadzącej na schody pożarowe. Niepewnie weszłam na nie i rozglądnęłam się. Neriel siedziała na jednym ze stopni trzymając się za skroń. Czując że serce zaczyna mi coraz szybciej mi bić podeszłam
-Neriel? Wszystko gra?
-Słabo mi trochę, ale nie martw się. Zaraz mi przejdzie
-Może zejdźmy stąd.- zaproponowałam pomagając dziewczynie wstać i podpierając ją na swoim ramieniu. Neriel ledwo trzymała się na nogach.
-Seto!-krzyknęłam rozpaczliwie. Chłopak przybiegł w samą porę.  Neriel straciła przytomność zwalając cały ciężar na mnie. Zaskoczona nagłą zmianą przewróciłam się...
(Seto? Neriel?)

Od Iwis cd Seto i Neriel

-Ej! To że jesteś wyższa nie oznacza że wyglądasz na starszą-burknęłam
-Czy to komplement?-zaśmiała się Neriel z wyższością. Chciałam jej odpowiedzieć coś niekoniecznie miłego, ale Seto nie dał mi nawet zacząć.
-Spocznij! Stop! Idziemy na miasto!-uśmiechną się radośnie i ruszył w kierunku który wydawał mu się dobry. Z uśmiechami spojrzałyśmy na siebie i popędziłyśmy za Set'em.
***
 Droga nie była długa. Oczywiście gdybym to ja prowadziła co najmniej pięć razy bym się zgubiła. W sumie nie żałowałam że to Neriel i Seto wybierają drogę. Dzięki temu mogłam porzucać w jakieś kurduple śnieżkami (dobrze że żadne tego nie widziało). W końcu dotarliśmy do celu. Dookoła świeciły kolorowe neony i reklamy
-No to co robimy-spytałam rozglądając się z głupkowatym uśmiechem
(Seto? Neriel? Sory że takie krótkie, ale nie miałam pomysłu)

Iwis-misja nr.3-cz.2

Obudziłam się w ciemnym wilgotnym pomieszczeniu. Głowa pulsowała mi tępym bólem, a na brzuchu miałam przesiąknięty krwią bandaż. Coś ciekło mi po głowie. Dotknęłam cieczy i stwierdziłam że to krew. Czułam się jak szmaciana lalka którą ktoś pociachał nożem. Odetchnęłam i rozejrzałam się po pomieszczeniu. Ściany były wydrążone w skale, czyli byłam pod ziemią. Po drugiej stronie pokoju były drzwi od których oddzielały mnie grube kraty. Kląc cicho wstałam, krzywiąc się z bólu. Drzwi naprzeciwko skrzypnęły i do środka wszedł ten tajemniczy mężczyzna
-O, w końcu sie obudziłaś. Ale gdzie moje maniery. Jestem Namago-ukłonił się sztywno
-A co mnie to. Wypuść mnie!!!
-Hahaha. Ostra. Niestety mam z toba plany
-Ja też
-Nie wiem czy wiesz, ale produkuje bronie magiczne. Mam parę nowych modeli które chcę przetestować- mrukną z uśmiechem i otworzył kraty. Chwycił mnie za ręce z żelaznym uściskiem. Szarpałam sie przez chwilę, ale potem wbił mi strzykawkę w szyję i była tylko czerń.
***
Obudziłam się w białym pomieszczeniu. Potarłam obolałą głowę i wstałam. Nic tylko biel. Nagle ktoś otworzył drzwi (serio? Nie wiedziałam że tu są drzwi) i do środka wszedł Namago.
-Witam. Wyspałaś sie?
-Jak cie dopadnę to ty się już nigdy nie obudzisz!-warknęłam, po czym zdałam sobie sprawę że mam związane ręce. Tylko ręce.
-Heh. Zabawne. No to na początku....Manta-uśmiechną sie wyjmując dość dużą spluwę. Kiedy strzelił przeskoczyłam ręce (takie fiku miku) i promień trafił w sznur, przepalając go. Potem rzuciłam sie na niego dając upust swojemu gniewowi(kto by pomyslał że dziewczyna może być aż tak brutalna?). Kiedy się uspokoiłam sprawdziłam jego puls.
-Żyjesz-uśmiechnęłam się z ulgą. Potem zostały już tylko formalności. Namagiego wrzucili do paki, a ja skończyłam z dziurą w boku i raną ciętą na głowie (skąd ona się wzięła?)

Koniec misji nr 3

(No to fajrant. Czekam na forse :D)

Iwis- Event Świąteczny

Obudził mnie ostry dźwięk budzika. Z rezygnacją zgramoliłam się z łóżka i wyjrzałam za okno. Śnieg padał całą noc przykrywając ziemie metrową warstwą śniegu.
-Winter is coming, tak?- mruknęłam do siebie i nie zwlekając dłużej poszłam się umyć i ubrać. Patrząc na zegarek wybiegłam z mieszkania i popędziłam do klasy nr.3. W środku czekał już na mnie trener władania bronią. Uśmiechnęłam sie jakby nigdy nic i podeszłam do biurka
-Dzień dobry panie Ryousei.
-Witaj Iwis. Gotowa na karę?-spytał spokojnie. Zrobiłam naburmuszoną minę. Nie mógł mi chociaż w święta odpuścić?
-Pewnie. Już nie mogę się doczekać-odpowiedziałam sarkastycznie.
-Dobrze.Szufla jest przed szkołą. Masz odśnieżyć  drogę i teren dookoła szkoły.
-co?-otworzyłam usta-Nigdy nie zdążę tego zrobić. Umówiłam sie już na spotkanie...
-Więc radzę ci sie pośpieszyć- mrukną z uśmiechem. Warknęłam coś pod nosem i wyszłam na zewnątrz. Chwyciłam łopatę i zaczęłam nią machać. Dookoła panowała cisza. Penie wszyscy siedzieli w domach i przygotowywali się do świąt. Po około 2 godzinach odśnieżyłam zaledwie połowę drogi.Ręce mnie już bolały od przeżucania śniegu, a rękawiczki już dawno przestały utrzymywać ciepło. Spojrzałam na zegarek. Została mi ledwie godzina, a nie odśnieżyłam nawet połowy. Z furią rzuciłam łopatę jak najdalej, przy okazji wpadając do 2 metrowej zaspy. Machając rękoma na przepadło, wygrzebałam się ze śniegu. Plując zimną mazią ruszyłam w stronę w którą poleciała szufla. Zajęło mi to dobre 10 minut, ale w końcu znalazłam. Leżała obok małego drewnianego składziku. Z ciekawością zajrzałam do środka i otworzyłam szerzej oczy. Na środku stał mała kosiarka, ala traktorek. Rozejrzałam się z nadzieją. Deski, kawał metalu, gwoździe....Uśmiechnęłam sie, chwytając za śrubokręt. Czas przyśpieszyć robotę.
***
Po 15 minutach kosiarka zmieniła się w pług. W dodatku pogmerałam trochę w silniku dojąc mu możliwość szybszej jazdy. Wsiadłam za kierownicę i przekręciłam kluczyk. Pojazd zawarczał i zgasł. Jak się okazało jakaś rurka była poważnie dziurawa. Z żalem zatkałam ją swoją puszystą czapką i nie myśląc więcej odpaliłam kosiarko-pług.
***
Nie zajęło mi to więcej niż 20 minut. Jedyny problem jaki się pojawił to to że  wracając nie wyrobiłam na zakręcie i wjechałam w drzewo, na stałe niszcząc maszynę
-Eee..Potem się tym będę martwić-mruknęłam do siebie i pobiegłam do mieszkania przygotować się do zabawy.
***
U Neriel było naprawdę fajnie. Wspólnie ubraliśmy choinkę, dostałam czapkę (ciekawe skąd wiedzieli że moja skończyła z wypaloną dziurą?) i jadłam pączki(całą masę pączków!!!). Seto grał na swoim instrumencie i pokazał mi nawet pare chwytów, czy jak to tam się nazywa. Potem usiedliśmy przed telewizorem i oglądnęliśmy ,,Kewina samego w domu". Nie przepadam za tą ,,bajką", ale tradycja, to tradycja. Przez cały czas świetnie się bawiłam, zapominając o tym że następnego dnia dostanę porządną zrypę od trenera...

 (Przyłączam się do prośby Neriel. Ja również chciałabym żeby ten blog przetrwał.)

Iwis Orihara-Misja nr3-cz.1

 4 dzień szpiegowania
Dzisiejszego dnia miasto było niezwykle puste. Może to dlatego że bez przerwy padał deszcz za śniegiem? W taką pogodę każdy tylko marzy, aby owinąć się kołdrą i cały dzień jeść zupki chińskie, pączki i inne pyszności. A co ja robiłam? Od ponad 3 godzin siedziałam na złotym motorze obserwując gościa który nic nie robił. Na myśl o tym że niedługo będę musiała znaleść inny środek transportu, żeby się nie wydać chciało mi się płakać. Z furią naciągnęłam sobie puszystą czapkę na głowę i otuliłam czarną kurtką w której wyglądałam jak bałwan. W końcu cel wyszedł z małej kafejki i wsiadł do samochodu. Odczekałam chwilę i ruszyłam za nim. Nie trwało to długo ponieważ zatrzymał się obok banku parę metrów dalej. Z frustracją opadłam na kierownicę, jęcząc cicho. Wykorzystałam ten czas na znalezienie nowego pojazdu i ubrań. Zabrało mi to 5 minut, przy okazji nie spuszczając wzroku z postaci za szklanymi drzwiami. Przez 5 następnych godzin zdążył odwiedzić 2 kawiarnie, bank, restauracje, sklep z ubraniami, księgarnie, sklep zoologiczny i o zgrozo jubilera, gdzie musiałam sie powstrzymywać, żeby nie zacząć oglądać lśniących cudeniek, zamiast pilnować 25 letniego faceta.Kiedy słońce zaczęło chować sie za horyzontem z ulgą stwierdziłam że wraca do domu. Powoli ruszyłam na czarnym ścigaczu za pojazdem usiłując nie zwracać na siebie uwagi. Jeszcze z 2 dni i dam sobie spokój. Facet zachowuje sie całkiem normalnie i nie używał żadnych podejrzanych przedmiotów...No oprócz miotły. Jaki facet z własnej woli zamiata w całym domu?
***
Minute po tym jak podejrzany zaparkował, zostawiłam ścigacza i podeszłam do okna. Gościu zmierzał w stronę drzwi naprzeciwko okna. Otworzył je i zaczął schodzić stromymi stopniami w dół, aż w końcu zniknął mi z oczu. Bez wątpienia była to piwnica. Z wahaniem włamałam się do środka i zbiegłam po tych samych stopniach. Kiedy otworzyłam drzwi na dole zobaczyłam olbrzymie pomieszczenie pełne kufrów, pudełek i skrzyń. Z ciekawością podeszłam do jednego pakunku i uchyliłam wieko. W środku było pełno broni. Kiedy przyłożyłam dłoń do złocistego karabinu pokrył sie błękitną wstęgą, nie pozwalającą mi go dotknąć. Magiczna. Czyli podejrzany jest winny...
-Proszę, proszę. Nie spodziewałem się- usłyszałam za sobą głos. Miał rosyjski akcent i dziwną nutę groźby. Odwróciłam się i wyjęłam zza paska swój sztylet.
-Jest pan aresztowany-warknęłam wyjmując nóż i ostrożnie podchodząc
-Hahaha. Spróbuj mnie zmusić do poddania się!-krzyknął wyjmując rewolwer. Schyliłam się instynktownie, cudem unikając pocisku. Korzystając z okazji pobiegłam w stronę faceta, który zdążył juz odrzucić rewolwer i zapatrzeć się w miecz.
Po długiej wymianie ciosów nieznajomy wymierzył potężny cios z góry. Odskoczyłam i kopnęłam go w bok. Odleciał jakiś kawałek i zaśmiał się złowieszczo.
-Heh. Dobranoc skarbie-warkną, wyjmując z pudła strzelbę. Potem był ogłuszający huk i widziałam już tylko czerń...

                                                CDN

Iwis do Neriel i Seto

Zanim zdążyłam zrozumieć co się właściwie stało zostałam pociągnięta przez Neriel. Nie sprzeciwiałam się, biegnąc po prostu za dziewczyną.
Kiedy zobaczyłam znajome miejsce pociągnęłam ją za sobą do drzwi z napisem 21. Szybko wyjęłam kluczyk i wparowaliśmy do pokoju, od razu zamykając drzwi.
-Ale jazda-wysapał Seto opierając sie o drzwi.Po chwili odpoczynku, para zaczęła się rozglądać po domu. Wszystko było idealnie posprzątane, a gdzie by nie spojrzeć stał jakiś instrument.
-Czyje to mieszkanie?-spytał Seto podnosząc z szafki flet
-Moje.
-Co?
-No moje.
-Masz zamiar ukrywać sie w swoim domu? Przecież to będzie pierwsze miejsce jakie przeszuka Shou!-warknęła zdenerwowana Neriel i ruszyła do drzwi. Stanęłam jej na drodze
-Ej. To wcale nie takie głupie. Widziałaś kiedyś na filmie, żeby złoczyńca chował sie w swoim domu? Shou na to nie wpadnie
-No właśnie! Nie widziałam. Gdyby chowanie się w domu było takim świetnym pomysłem każdy by to robił!
-Oj, przestań i  lepiej zamów pizze. Głodna jestem-uśmiechnęłam się podając Neriel telefon. Dziewczyna posłała mi piorunujące spojrzenie, ale wzięła telefon i wybrała numer
***
-Łoł. Szybko się uwinęli- mruknęłam wstając z kanapy i rzucając talię kart na stół. I tak bym przegrała...Podbiegłam do drzwi z niedowierzaniem patrząc na zegarek
-Nie sądzicie że przydałby sie im napiwek? 5 minut to nielada wyczy...
-Iwis nie!-Neriel zerwała się z miejsca, ale było już za późno. Przede mną stał Shou z dzikim uśmiechem.
-Juz sie wam nie upiecze
(Neriel? Seto? Sorki ze tak długo)

Iwis do Neriel

Siedziałam na ladzie i patrzyłam jak matka jakiegoś chłopca próbuje mu uświadomić że nie może żywić się wyłącznie ptysiami. Byłyśmy w cukierni od około godziny i zaproponowałyśmy Kimi pomoc w prowadzeniu cukierni. Lepsze to niż siedzenie przed telewizorem i oglądanie jakichś telenoweli.
-Szarlotka na stolik numer 3-powiedziała profesjonalnie Neriel podając mi tackę. Zeskoczyłam z lady i ruszyłam w stronę stolika, po drodze jeszcze wpychając sobie pączka do ust. Ciastko wyglądało pieknie. Dzieki talentowi Neriel do ciachania wszelkich produktów potrawa zmieniła sie w dzieło sztuki
-Prossse, paskie zamoowienie-powiedziałam usiłując nie napluć na nikogo okruszkami. Położyłam talerz i miałam zamiar wrócić kiedy coś na zewnątrz zwróciło moją uwagę. Ta czapka....Zerwałam sie do biegu i chwytając po drodze Neriel wpadłam do kuchni.
-On tu idzie-szepnęłam do zdziwionej dziewczyny.
-Nie wiem o co wam chodzi, ale chyba macie kłopoty, tak?
-Jak zwykle- mruknęłam niezadowolona. Kimi uśmiechnęła się tryumfująco i pokazała klucze.
-Do czego to?
-Spiżarnia. Właz w podłodze. Prowadzi do podziemi. Ostrzegam ze nikt nie wie dokąd prowadzą i łatwiej sie tam zgubić, niz powiedzieć ,,moje ciastka są najlepsze". Jesli uważacie, że ta sytuacja jest aż tak poważna żeby się tam pakować...-powiedziała kładąc kluczyki na dłoni Neriel. Po chwili zadzwonił dzwoneczek sygnalizujący o nadejściu klienta. Kimi wyszła z kuchni, a ja podeszłam parę kroków żeby zobaczyć kto to. Stał tam Shou z zaciętym wyrazem twarzy. Nie wygadał na ochłoniętego. Wręcz przeciwnie
-Gdzie jest Iwis Orichara i dziewczyna imieniem Neriel?
-Nie ma tu nikogo takiego
-Znalazłem to przed wejściem więc wiem że gdzieś tu są-warkną trener wyciągając mp3 Neriel
-Nie ma tu ich, proszę pana.
-Sam to sprawdzę-mruknął i ruszył w kierunku pierwszych drzwi. Sprawdzenie tamtego pokoju nie zajmie mu dużo czasu.
-Wolisz Śmierć z rąk Shou, czy zginięcie w tunelach?
(Neriel?)

Iwis do Neriel

Siedziałam pod ścianą, trzymając jakąś denną książkę przy samym nosie. Raz....dwa...trzy. Opuściłam ją szybko i rozejrzałam się uważnie. Czysto. W ciągu paru sekund powróciłam do swojej wcześniejszej pozycji. To się robiło już nudne, ale co poradzić? W pewnej chwili ktoś usiadł niedaleko. Odchyliłam ,,cegłę" i zobaczyłam brązowowłosą dziewczynę. Chyba słuchała muzyki. Mogłaby mi posłużyć za tarczę. W razie czego zasłonię się za tą dziewczyną, żeby mnie nie zobaczył. Wgapiałam sie w nią puki nie zwróciła na mnie uwagi, a kiedy tak się stało uśmiechnęłam się.
-Cześć. Iwis jestem.
-Neriel- odpowiedziała krótko nawet nie zdejmując słuchawek. Demonstracyjnie westchnęłam i rzucając książkę za kosz na
śmieci, wstałam.

 -Choć-mruknęłam i pociągnęłam Neriel za rękę

-Hej! Zostaw mnie!

 -Spokojnie. Musisz mi tylko w czymś pomóc-szepnęłam równając się z  moją,,tarczą"-Udawaj że ze mną rozmawiasz
-Przecież rozmawiam
-No wiesz o co mi.....
-Orihara Iwis!!!-po drugiej stronie korytarza stał wściekły Oyama. Przeklęłam w duchu i pobiegłam korytarzem, przy okazji ciągnąc za sobą nieznajomą-znajomą. ,,Staranowałam" drzwi i wypadłam na podwórze. Zimno uderzyło we mnie jak kubeł lodowatej wody, ale miałam teraz większe zmartwienie. Biegnąc na oślep przez zaspy śnieżne, wbiegłam do małego budynku w którym pachniało słodkością.
-Cześą Kimi!-krzyknęłam na całe gardło i przeszłam obok lady z ciastkami
-Cześć Iwis. To co zwykle?
-Może potem. Możemy się u ciebie przez chwilę schronić?-spytałam szczękając zębami
-Pewnie-odpowiedziała. Pociągnęłam Neriel która nie bardzo wiedziała co się stało i weszłam do małego pokoiku z 2 pufami, kanapą i telewizorem.
-Powiesz mi co się właściwie stało?-spytała coraz bardziej wściekła Neriel
-Uciekłyśmy przed śmiercią
-Ale dlaczego trener Oyama był taki wściekły?
-Heh. Taki niewinny żarcik-odpowiedziałam ze zdenerwowaniem.-grunt że siedzimy w tym razem
-Co?
-Oyama cię widział ze mną więc pomyśli że to też twoja sprawka. Musimy poczekać do końca zajęć żeby ochłonął. Ale spoko. Jeśli jutro będzie się ciebie czepiał biorę to na siebie.
(Neriel?)

Statystyki - Iwis Orihara

Adres zamieszkania: E-21

Partner: brak

Zwierzątko: brak

Wykonane misje: Fałszywy Alarm (1,2)

Wykonane questy: brak

Osiągnięcia: brak

Punkty Doświadczenia: 240

Level postaci: 2

Monety: 360

Broń: brak

Zaklęcia: brak

Ekwipunek: 

1x Esencja Magiczna

1x Sztylet
3x Płatek Śniegu
10x Łyżeczka Masła

OPOWIADANIA

Już od najmłod­szych lat mój spaczo­ny cha­rak­ter mówi mi, że jes­tem in­ny niż ogół śmier­telników. Tu również od­noszę sukcesy.

          Iwis Orihiraღ18 latღ164 cmღJęzyk angielskiღgrupa krwi-0ღ14.04.1996rღstatystyki

Długie blond włosy, oczy barwy miodu i pączek w ręce. Tak najczęściej widywana jest Iwis. Ale to tyle jeśli chodzi o wygląd. Ludzie mijają ją nie wiedząc co siedzi w środku.A to co w środku jest najważniejsze. Jest ona typem człowieka który nie przejmuje się co mówią o niej inni i zawsze robi to co chce. Więc jeśli będzie miała ochotę biegać po mieście w czapce pilota i wrzeszczeć do ludzi by strzegli się jej niszczycielskiej mocy, tak właśnie zrobi. A jeśli myślisz że dasz radę ja powstrzymać to się mylisz....No chyba że masz pączka. Iwis jest od nich wręcz uzależniona i nie wyobraża sobie życia bez tej wspaniałej przekąski. Jedną z jej ulubionych rozrywek jest kłócenie się z nauczycielami i wytykanie im błędów, przez co ma często poważne kłopoty. Mimo to nie ma problemów z nauką,  dzięki czemu jeszcze nie została uduszona przez żadnego wykładowce (ale jak to mówi Oyama-,,Ten dzień jest coraz bliżej"). Jeśli kogoś nie lubi to najlepiej niech schowa się pod ziemie i modli by dziewczyna po drodze postanowiła sobie odpuścić i pójść do cukierni. Nie należy do osób które łatwo sie obrażają, ale jeśli już tak sie stanie, to nawet paczka pączków nic nie da. Wbrew temu że jest dziewczyną ma zamiłowanie do walki i często bywa, że pokonuje dwa razy większych chłopaków.

 

Człowiek ma wiele wrogów, z który­mi mu­si się uporać
ale naj­większym wro­giem jest on sam.

 Jak każdy, Iwis ma również swoją dobrą stronę, którą pokazuje tylko nielicznym. W jej przypadku pokazuje ją przyjaciołom (których nawiasem mówiąc nie ma wielu). Często bierze odpowiedzialność za szkody popełnione przez osobę którą lubi, albo wstawia się za nią. A że ma talent do dyskusji to albo nikt nie zostanie ukarany, albo kara dopadnie także ją. Co więcej nie jest w stanie przejść obok kogoś płaczącego, obojętnie. Zwykle kiedy zobaczy taką osobę po prostu siada obok i obejmuje ją, lub daje jej sie wypłakać i wygadać. Krótko mówiąc Iwis jest dobrą przyjaciółką, ale zanim do tego dojdzie trzeba zdobyć jej zaufanie, co nie jest proste. Przypomina to trochę przekonywanie sarny, że wilki są bardzo przyjazne i nic jej nie zrobią, ale mimo trudności jest to możliwe. Należy jednak być ostrożnym bo jej zaufanie jest bardzo kruche i łatwo je stracić i już nigdy nie odzyskać. Iwis jest świetną aktorką. Odkąd pamięta, teatr ją fascynował, ale nigdy nie miała okazji się wykazać. Mimo to zdolności aktorskie nie marnują się u niej. Dziewczyna wykorzystuje je aby ukryć swój smutek i rozczarowanie. Maskę zdejmuje dopiero kiedy jest sama. Uważa że ludzie mają zbyt wiele problemów aby zajmować się jeszcze nią.

Człowiek poz­naję swoją praw­dziwą siłę, do­piero gdy jest samotny... 

Urodziła się w małym mieście w Polsce. Mieszkała z rodzicami  w pięknym domu ze wspaniałym ogrodem. Czuła się szczęśliwa. Problemy zaczęły się kiedy poszła do szkoły. Już pierwszego dnia stała się kozłem ofiarnym i tak zostało aż do gimnazjum. W szkole zawsze chodziła z podniesioną głową, udając że nie słyszy tego wszystkiego co o niej mówią, tylko po to by w domu zamknąć się w pokoju i wypłakać. Z nudów sięgała po coraz to nowsze instrumenty, aż uzbierała się dość pokaźna kolekcja. Iwis z upragnieniem liczyła dni do końca gimnazjum. Niestety jej ostatni dzień szkoły z najwspanialszego zmienił się w koszmar. Iwis obiecała sobie że już nigdy nie będzie go wspominać. Liceum zmieniło jej życie. Znalazła przyjaciółkę i razem z grupą znajomych założyły zespól muzyczny. Stała się popularna i lubiana, dzięki czemu zaczęła być pewniejsza siebie. Po paru miesiącach zaczęli grać w kawiarenkach i różnych klubach w okolicy. Największą sławę zyskała z przyjaciółką, dzięki temu że to one śpiewały. Niestety reszcie się to nie spodobało i po ostrej kłótni zespól się rozpadł.  W dodatku wciąż niezadowoleni artyści zaczęli nastawiać szkołę przeciw dziewczyną. Po tygodniu takich warunków jej przyjaciółka się przeprowadziła. Przerażona wizją samotności Iwis po jakimś czasie odkryła w sobie siłę i zaczęła stawiać im opór.Jednak mimo wysiłków nie udało jej się przywrócić dawnego stanu rzeczy.  Kiedy usłyszała o dziwnej szkole już wiedziała gdzie chce się przenieść. 

Ciekawostki

ღGra na takich instrumentach jak: fortepian, klarnet, saksofon flet, perkusja i gitarach każdego rodzaju. (kiedyś próbowała też na skrzypcach, ale uznała to za zbyt skomplikowane)

ღMa pluszową pandę o imieniu Pan Pączuś

ღLubi rysować i śpiewać

ღLudzie często przezywają ją wiedźma, lub zołza.

ღCzapkę pilota dostała od swojej przyjaciółki

ღJej ulubionym jedzeniem są pączki, a znienawidzonym placki ziemniaczane i wszystko co ma w sobie mięte.