Let the rain come down and wash away my tears

P O D S T A W O W E  D A N E

IMIĘ || Jean

NAZWISKO || Carstairs

PŁEĆ || Mężczyzna

WIEK || 19 lat

POCHODZENIE || Anglia

DATA URODZENIA || 06.03

ORIENTACJA || Aseksualny

+

Muzyka
Statystyki

Marco

Album

Powiązania

  Jean jest jedną z tych person, które są, ale nikt o tym nie wie. Czasami sam personel placówki wyprowadza go z budynku, nie wierząc w jego przynależność do czarno-białych. Pechowi przypisuje to, iż w każdą sobotę przeżywa piekło, albowiem nauczyciel władania bronią zawsze uznaje go za nowego, każąc robić za swego rodzaju kukłę, na której pokazuje rozmaite ćwiczenia. Za język obcy wybrał hiszpański i aktualnie szczerze tego żałuje. Do dziś przemawia z angielskim akcentem, ludzie od dziecka zamieszkujący Japonię mają problem ze zrozumieniem chłopaka, gdy już zacznie swój monolog na temat noszenia swetrów. Rzadko kiedy samodzielnie trafia do własnego mieszkania, zazwyczaj posługuje się odpowiednią aplikacją w telefonie lub biega do sekretarki, by pokazała mu rozkład pomieszczeń w całym ośrodku. Żywi się podgrzewanymi zupkami, najbardziej gustuje w smaku pomidorowym. Zupełnie nieobeznany ze zwyczajami tutejszych, wyróżnia się wszystkim, gdy już wypełznie ze swojego mieszkanka i zacznie toczyć w stronę świeżego powietrza, odmiany po dniach spędzonych w duchocie, jaką zwie tlenem. Nikogo do siebie nie wpuszcza, by nie ujrzano porozwieszanych wszędzie zdjęć Marco, często robionych z ukrycia. Tak naprawdę zmienił jedynie nazwisko, Mar w żartach nazywał go Jeanem, a w celu uczczenia jego osoby takie imię sobie przypisał. Uprzednio zwano go bodajże Williamem, tylko na klasówkach był w stanie pokusić się o prawdziwie miano, toteż zupełnie o nim zapomniał.
ależność do czarno-białych. Pechowi przypisuje to, iż w każdą sobotę przeżywa piekło, albowiem nauczyciel władania bronią zawsze uznaje go za nowego, każąc robić za swego rodzaju kukłę, na której pokazuje rozmaite ćwiczenia. Za język obcy wybrał 

 Można go zastać czytającego książkę w prawie całkowitych ciemnościach, przy czym posługuje się

latarką, trzymając ją w zębach. Do tego nauszne słuchawki, z których płynie potwornie głośny rock,
pewnie Three Days Grace, skoro to jego ulubiony zespół. Czytuje wszystko, od mdłych romansideł po wybitną fantastykę. Cokolwiek, co jest w stanie oderwać go od rozmyślań. Stara się zająć własny czas możliwie jak najbardziej, działania chłopaka nie mają większego sensu, zachowuje się irracjonalnie i lekkomyślnie, byłby beznadziejnym partnerem. Pozbawiony zainteresowania cudzym życiem, zamknął się w swojej bańce i żyje z tym w zgodzie, o jaką nigdy by siebie nie podejrzewał. Niekoniecznie tolerancyjny, gdyby ktoś zechciał go poznać, za najpodlejszą wadę podałby niechęć do osób zainteresowanych osobami tej samej płci. Dostrzega ironię wszędzie, więc uczy się z nią żyć, śmiać się z własnych nieszczęść i do nich doprowadzać. W lipcu zeszłego roku zniszczył aparat, toteż zadowala się beznadziejnymi zdjęciami robionymi własnym telefonem. Wysyła wiadomości tekstowe, cały czas na ten sam numer, nawet gdy nie ma już funduszy, bo tak naprawdę nigdzie one nie dochodzą. Nikt już nigdy ich nie przeczyta. To chyba jedyna sytuacja, w której pozwala zawładnąć sobą nostalgii, nie ociera ze wstydem i wściekłością łez. Tym sposobem opisuje każdy dzień, zapamiętuje wszystko warte uwagi i kończy to powtórzonym setki razy słowem: tęsknię.

 Wychowany na człowieka spieszącego z pomocną dłonią, ujrzawszy czyjeś potknięcie, tymczasem dla własnego dobra mógłby sam upadek spowodować. W razie konieczności rozmowy albo ucieka, albo odpowiada warkliwie, zaczyna panikować, jakby posiadał jakąś odmianę agorafobii, co nie odbiega tak daleko od rzeczywistości. Nigdy się nie uśmiecha, natomiast często wykrzywia twarz w agonii. Prócz japońskiego i angielskiego w dobrym stopniu opanował język polski, pozostałość z dzieciństwa, gdy poszukiwał czegoś, czym mógłby zachwycić Marco.

 Jey tylko podczas dobrych dni może wydać się pociągający, a tutaj istotna jest kwestia, że takie nie występują. Pozbawiony uśmiechu i wesołych iskier w oczach wygląda smętnie i ponuro, czyli prawdziwie. Jasnobrązowe włosy zgolił po bokach, nosi się tak odkąd pamięta, chyba babka poleciła matce tak go ściąć. I miała rację, to chyba jedyny godny uwagi element. Pod ściągniętymi w wyrazie zirytowania brwiami znalazły miejsce złote ślepia, niżej niepozorny nos, a jeszcze niżej zwykłe usta, od dawna niewykorzystywane w innych celach, niż by siorbać wodę z barwnikiem. Nie ma paru zębów, wynika to z bójek, w jakich uczestniczył kiedyś. W wieku osiemnastu lat zrobił sobie tatuaż smoka na ramieniu, nawet nie zauważył dołączonego podpisu autora, który był przyczyną wielu powikłań. Siła wyższa, za jaką uznawał rodziców, zmusiła go do usunięcia dzieła i teraz ma tam ledwo widoczną bliznę. Tak łatwo nie poszło im z drugą dziarą, umieszczoną na piersi Jeana. Widnieje tam do dzisiaj, nieco wyblakła, ale nadal widoczna, czarno-biała stokrotka. Dosyć umięśniony, w szkolnych czasach grał w drużynie piłki ręcznej na pozycji rozgrywającego, ponadto dla zabawy pływał. Wraz z Marco parali się aktorstwem, więc nie ma szans, by cokolwiek wyczytać z jego twarzy. Posiada pełen arsenał blizn, chociażby na czole. W dzieciństwie coś mu odbiło i jął szarżować na kaloryfer, co poskutkowało rozcięciem skóry i powstaniem pokaźnego znamienia, skrywanego pod czupryną. Sięga do 187 centymetrów przy uniesieniu wiecznie spuszczonej głowy, waży jakieś 67 kilogramów i nosi buty w rozmiarze 43, gdyby ktoś zamierzał dokonać zakupu nowych w ramach nieobchodzonych urodzin.
 Kochany i zmarły dziadek ze strony matki nauczył go chyba jedynej pożytecznej rzeczy: jak władać bronią białą. W szczególności miłuje miecz jednosieczny, to chyba jedyna broń, jaką zdecydował przemycić do ośrodka nie zważając na polecenie, iż żadnych narzędzi tolerować tu nie zamierzają. Marco w żartach nazywał go Roronoa Zoro. Swoją drogą dopiero po dołączeniu do Shirokuro Jean zainteresował się One Piece, toteż znowu wypomniał sobie, jak wspaniale mogłoby ich życie wyglądać, gdyby. Gdyby. Dobrze walczy wręcz, pomimo chaotycznie uporządkowanych myśli, które skutkują równie lekkomyślnymi ruchami. Nie sposób ich przewidzieć, sam nie wie co takiego robi, na treningach często zbytnio się zapędza, wyładowuje nagromadzoną wściekłość na partnerze. Prawda jest taka, że gdyby ktokolwiek zdecydował się go poznać, nie byłby w stanie go za to obwiniać.

~C~iekawostki

» Zwalczył arachnofobię.

» Uwielbia musicale.

» Często nie rozumie pojedynczych słów, ale zazwyczaj następuje to dopiero wtedy, gdy ktoś posiada nadzwyczaj bogate słownictwo.

» Bywa, iż udaje turystę, unikając dyskusji.

» Gardzi ludźmi ślepo zakochanymi.

» Ma ewidentny talent do śpiewu, pewnie dlatego jego repertuar obejmował głównie musicale.

» Nienawidzi cebuli.

» W ciemnościach widuje różne istoty, czasami coś przemyka przez pokój. I choć wmawia sobie, że to nic takiego, to doskonale wie o tym, iż po prostu staje się szalony.

Z góry przepraszam za błędy, coś mi się kopsnęło i tekst stał się zupą dziwnych zdań. Bywa i tak.
49363056, Manat.
PS poproszę mieszkanko T-1, o ile można.

Wiązania atomowe Jeana Carstairsa

Marco Bodt

STATUS: MARTWY

Prawdopodobnie najważniejsza osoba w życiu Jeana, za oficjalną wersję przyjęto to, iż zginął w wybuchu bomby, gdy zwyczajnie przechodził ulicą. Władze nie miały pojęcia co się dokładnie stało, lecz ogrom szkód i leżące wszędzie zakrwawione wnętrzności sprawiły, że uznano to za atak terrorystów. Dopiero po jakimś czasie skruszony mężczyzna, z pochodzenia francuz, przyznał się do zaplanowania całej akcji. William nie dowiedziałby się o tym, gdyby nie mający znajomości w policji przyjaciel. Pobrano próbki krwi i stwierdzono jej przynależność do Bodta. Poinformowany o tym Jean natychmiast wyniósł się do Japonii, mieli tam pojechać wraz z Marco jeszcze tego roku. Nie wystąpił w planowanej sztuce, zerwał wszystkie kontakty i dołączył do Shirokuro, z domu zabierając między innymi stokrotkę otrzymaną dawno temu od chłopaka. Wciąż łudzi się, że ukochany miał szanse na przeżycie i teraz wędruje gdzieś po japońskich ulicach. Bez skutku.

Photo Album

 Wiedziałeś, że robili nam wtedy zdjęcia?

Nie miałem pojęcia. To trochę niepokojące.

O co znowu się obraziłeś?

Kto mnie tam wie, pewnie nie dostałem roli.

W Antygonie?

O, to całkiem możliwe.

 Do dziś nie potrafisz jeździć na łyżwach, ha ha.

Do dziś masz w szafie ten sweter, gryzie jak cholera. Mogę go wyrzucić?

Ani się waż.

Tęsknię za nimi... wakacje powinny mijać szybciej.

Tak bardzo chcesz ujrzeć wielkouchą panią Smith?

Nie wyglądasz na zachwyconego. Toć Eren tak długo szukał dla ciebie odpowiedniego prezentu );

Idealny. Idę go założyć.

Polsko! Przybywamy!

Uwielbiam te ujęcia, tylko ty potrafisz tak dogłębnie zajrzeć w duszę człowieka przez plecy.

Zamilcz, przynajmniej ująłem tym sposobem twoją gotowość do śmierci.

To niebywały talent, panie Bodt.

Idzie ci wybornie, ale na przyszłość polecam znaleźć lepszego modela.

Żaden nie będzie tak idealny jak Roronoa Zoro ♥

Kiedykolwiek zawiązałeś poprawnie krawat?

Głupi, to był tylko jednorazowy zanik umiejętności!

Pozostawię to bez komentarza.

I słusznie, może jednak posiadasz mózg.

Nigdy więcej nie odwracam się plecami do Bodta z aparatem w łapkach.

Jeszcze zobaczysz, kiedyś te zdjęcia przejdą do historii!

Na każdych wakacjach bawisz się telefonem. Czy to uzależnienie?

Morze. Jest szerokie i głębokie.

Niekoniecznie.

Podaj przykład.

...

I tak mnie dotknąłeś.

Teraz też cię dotykam.

Mógłbyś przestać dźgać mój polik palcem?

Nie.

Here's to being human

 

  Poznali się pierwszego dnia w nowej szkole, już trzeciej. Rodzina Jeana nie mogła zagrzać miejsca nigdzie, ale tym razem obiecywali, składali przysięgi, że to już to. Stanął przy tablicy i wyrecytował wyuczone na pamięć przedstawienie, po czym zajął ostatnią ławką pod ścianą, bo ta przy oknie była zajęta. I wtedy do klasy wparował piegowaty chłopiec ze słodkim uśmiechem, który zrzednął, gdy jego wzrok padł na nowego ucznia. To miejsce przez całe cztery lata służyło mu godnie, tam siadał zawsze. Przeprosił za spóźnienie, pokiwał głową potakująco, zupełnie nie zwracając uwagi na słowa nauczycielki i przysiadł się do nowego. Lekcja rozpoczęta.

- Jestem Marco, a ty? - konspiracyjny szept wyrwał Jeana z pilnego notowania słów jedynej dorosłej osoby w pomieszczeniu. - Nie, czekaj, nie odpowiadaj. Jesteś... Jean! Jean do ciebie pasuje. Zgadłem? Chyba mieszkamy niedaleko siebie, dzisiaj rano wyjrzałem przez okno i tam byłeś. Zazdroszczę, ja nie umiem tak wcześnie stawać. Może będziemy przyjaciółmi? Nie mam prawdziwego przyjaciela, nikt nie kumpluje się z osobą taką jak ja. Podobno jestem dziewczyński, ale to nieprawda, przecież to nie moja wina, że mam piegi i nie potrafię nawet muchy zabić, prawda? Boję się gołębi, mógłbyś mnie przed nimi bronić, chyba...
 I tak oto się poznali, mimo wielu prób Marco nie odczepił się od Williama i nie przyjmował do wiadomości, jak się on naprawdę nazywał. Wkrótce mieli ulec milionom plotek, w końcu nie codziennie ktoś taki jak Mar znajdował przyjaciela, w dodatku całkowicie tolerującego jego zachowanie.

 Mieli po piętnaście lat, interesowali się pojęciem przeznaczenia, a konkretniej tym, że urodzili się tego samego miesiąca, dnia, a nawet godziny. Wstąpili do drużyny piłki ręcznej, a później Marco zaciągnął drugiego na kółko teatralne, gdzie odkryto wybitny głos Jeana. Zaciągnęli się do trzyletniego projektu, w ostatniej klasie mieli wystąpić w prawdopodobnie największym musicalu, na jaki było stać szkołę. Dobrano mu główny charakter, codziennie zdzierał gardło, przy okazji ubierając rozmaite maski. Wszystkich rozpierała duma, nawet babka przybyła z Francji, by zobaczyć któreś z przedstawień. Jakoś toczyło się życie, do momentu otrzymania propozycji "uczczenia dobrej roboty".
 Bar słynął z rozdawania alkoholu nieletnim, tymczasem obdarowanemu dojrzałym wyglądem Williamowi dali piwo bez wahania. Pociągnął parę łyków, nie zważał na zmartwioną minę Marco, którego zaraz potem pocałował, a tamten, mimo wstrętnego odoru trunku, oddał pocałunek i tym sposobem zostali parą. Potwornie niedobraną, taki haczyk! Bo choć uzupełniali się doskonale, jeden spokojny i wyrozumiały, drugi śmiały i szalony, to kłótni nie unikali. Dopiero po dłuższym rozstaniu zrozumieli, jacy są dla siebie ważni. Zapoczątkowali coś w szkole, od tamtego momentu nikt nie wstydził się uczuć, kłamstwa wydostawały się na światło dzienne. Dwaj apostołowie, jak to zaczęto ich zwać. I było dobrze, bardzo dobrze.
 Choć wyglądało to na szczenięcą miłość, to każdy to akceptował, a nawet czcił, kibicował.

Spędzonych wspólnie wydarzeń przybywało: halloween, wigilia, walentynki, Wielkanoc, wyjazd do Tajlandii, Polski, Francji. Aż wreszcie wrócili do siebie, zaszyli w wynajętym mieszkaniu, by zbudzić się tylko dla ujrzenia wielu obraźliwych haseł wypisanych na drzwiach, wokół mieszkania. Nikt nie chciał odmiennych w tak spokojnej okolicy, toteż postanowiono wypędzić ich innymi sposobami. Momentalnie wszyscy zrozumieli, co tak naprawdę oznaczał ten związek. Żaden porządny obywatel nie zamierzał pozwolić na rozpuszczenie dziwnych plotek o sobie, więc - w celu uniknięcia takowej sytuacji - czynili to w stosunku do Willa i Marco. Początkowo były to zaledwie niewinne obelgi, później rozpoczęto rękoczyny. Dla bezpieczeństwa Marco Jean oddalił się, zmienił w oschłego i pozbawionego większych uczuć dupka, tym samym powracając do bycia szarym człowieczkiem. Obaj cierpieli, nawet na kółku teatralnym przestano ich tolerować i gdyby nie niemożność znalezienia kogoś, kto również sprostałby tymże rolom, już dawno zostaliby wydaleni, ewentualnie zrzuceni do poziomu pomocy technicznej. Z ciężko skrywaną goryczą odkryli, iż rodziny także odetchnęły z powodu rzekomego zerwania, jęli wielokrotnie robić aluzje odnośnie homoseksualistów, dodawać dziwne sumy na konta synów. Kochankowie zrozumieli, że to przymusowe popychanie do podjęcia decyzji nikomu nie wyjdzie na dobre, po czym pogodzili się z aktualnym stanem rzeczy.

Przynajmniej jeden z nich to zaakceptował, Jean pomimo braku partnera u boku okazywał się niesamowicie popularny, chociażby ze względu na talent do robienia zdjęć, przeważnie ludzi. Słynął też z bycia doskonałą poradnią miłosną, tylu dziewcząt w tamtym miesiącu nie ugościł przez całe swoje dotychczasowe życie. Często niedoszłe fanki yaoi zwały go seme, zupełnie nieświadome tego, jak związek osób tej samej płci przebiega naprawdę.
Tymczasem Marco ledwo wiązał koniec z końcem, oczywiście w sensie edukacyjnym. Na niczym nie potrafił się skupić, miast pisać długie i wyczerpujące odpowiedzi rzadko zdarzało się, aby wykonał chociaż połowę sprawdzianu. Wciąż i wciąż przyłapywał się na wpatrywaniu w kark siedzącego przedeń Jeana lub rozmyślaniu o tym, jak bardzo potrzebuje teraz jego uścisku, ciepłej dłoni i malinowych ust. Zawsze robiły się czerwonawe w mroźne dni, jakimi akurat szczyciło się to miejsce. Na próby nie chodził pod pretekstem potrzeby nauki, a tak naprawdę preferował wylewanie łez w samotności. Jakim cudem tak łatwo go zostawił?, pytał po wielokroć, nigdy nie uzyskując odpowiedzi.
Zmiana nastąpiła na lekcji religii, na która nikt nie przybywał z własnej woli. Gdy ksiądz dotarł do punktu kulminacyjnego?? całej lekcji, Jean wybuchł. Sugerowanie, że uczeń jest chory psychicznie i winien udać się do psychologa przekroczyło wszelakie granice. Oskarżycielskim wzrokiem mierzył Marco, wymawiając przykre słowa.
Homoseksualizm to choroba, panie Bodt.
Najpierw rozważył spokojne 'ja także jestem chory', by delikatnie zaznaczyć, iż nigdy go nie opuścił, gdy dostrzegł łzy na policzkach czarnowłosego. Wstał więc i buńczucznym krokiem przemierzył dzielącą ich odległość. Usiadł obok chłopaka, wpierw otarł mu łzy, a później pocałował z czułością, o jaką nigdy by się nie posądził. Nikt nie wiwatował, nie bronił, gdy zabierali Williama do dyrektora i dzwoniono po rodziców, nie zatrzymał wybiegającego Marco. Mieli swoje życie i nareszcie otrzymali jawną odpowiedź, jak nim kierować, co podtrzymał argument, będący zwykłym zjawieniem się nazajutrz obu chłopców, dodatkowo bez wstydu trzymających się za ręce przez praktycznie cały dzień.
Oficjalnie zamieszkali w mieszkaniu nad chińską restauracją, kończyli naukę i po próbie generalnej, jeszcze w strojach z przedstawienia wrócili do swojego domu. Rodzina nie miała nic przeciwko, jeżeli tylko będą trzymać się jak najdalej od nich. Warunki doskonałe dla obu stron. Wyszedł po zakupy, przechodził obok napadanego banku, gdzie grożono uruchomieniem bomby. 
Ciała nigdy nie odnaleziono.