Ichiro do Kanade

PROFIL • OPOWIADANIA

Ichiro przewrócił się na drugi bok. Tej nocy spał tylko cztery godziny i nic nie wskazywało na to, że zaśnie jeszcze choćby na sekundę. Słońce prześlizgnęło się przez szparę między zasłonami i padło na twarz chłopaka, niwecząc ostatnie nadzieje na zmrużenie oczu. Wstając z łóżka, zaczepił nogą o zwinięte prześcieradło i padł jak długi na ziemię.

- Dobrze przynajmniej, że nikt mnie teraz nie widzi - mruknął masując bolące kolano. - I, że nikt mnie nie słyszy. Muszę w końcu przestać mówić do siebie.

Kimura wziął prysznic i naciągnął na siebie żółty podkoszulek. Gdzie są moje spodnie? Gdzie są moje spodnie? - powtarzał w kółko w myślach, aż do chwili, gdy w końcu je znalazł. 

[przerwa w opowiadaniu. Teraz, przez pół godziny, Ichiro będzie układał włosy...
O, jednak poszło szybciej]

Dochodziła godzina ósma. Nadal dość wcześnie. Szkolenia zaczynały się dopiero o dziesiątej. Chłopakowi nie chciało się siedzieć bezczynnie w zabałaganionym mieszkaniu, więc zdecydował, że najwyżej powałęsa się po ośrodku. Gdy doszedł już pod budynek szkoły, zauważył siedzącą na murku dziewczynę.

- Cześć. - Zagadał pierwszy do nieznajomej, co w sumie nie było do niego podobne. - Jak ci mówią?

- Higaschi. Kanade Higashi - odparła zaskoczona. Widocznie nie zauważyła go wcześniej.
- Miło mi cię poznać. Jestem Kimura. Ichiro Kimura. 

- Mi też - odparła, już nieco śmielej, dziewczyna.

Kimura usiadł koło Kanade i zerknął na zegarek. 8:30.

- Co tutaj tak wcześnie robisz? - spytał.

- To mój pierwszy dzień w szkole, nie chciałam się spóźnić - wytłumaczyła.

- Też jestem nowy. Co powiesz na krótki spacer wokół szkoły?

- Chętnie. - Uśmiechnęła się i schowała do kieszeni coś drobnego, czemu Ichiro wcześniej nie zdążył się przyjrzeć.

Ruszyli więc wzdłuż ściany budynku. Chłopak był trochę spięty, zawsze nieco krępowało go towarzystwo nowo poznanej osoby. Z tych nerwów nawet nie zauważył, że jego towarzyszka stanęła w miejscu i przykucnęła.

- Poczekaj chwilę! - krzyknęła.

- Coś się stało? - Ichiro odwrócił się i otrząsnął z zamyślenia.

- Nic, tylko rozwiązał mi się but - zachichotała Kanade.

Kimura już chciał odpowiedzieć, gdy zobaczył, że ziemia na której stała dziewczyna, zaczęła się zapadać. Z zaskoczenia nie mógł wydobyć z siebie żadnego dźwięku. Podbiegł do wyrwy z ziemi, ale nie zatrzymał się w porę i potknął o nieduży kamień. Po chwili oboje leżeli na ogromnej górze piachu.
- Nic ci nie jest? - spytał oszołomiony Ichiro.
- Niemmwm - wybełkotała dziewczyna, wskazując palcem na znajdującą się przed nimi bramę.
- Kanade? Kanade!
Higaschi nie odpowiadała.
- Cholera! Co ja mam teraz zrobić?!
Kimura nachylił się nad dziewczyną, żeby sprawdzić co jej się stało. Oddycha. Jeden plus. Chyba (chyba!) nic sobie nie złamała. Chociaż to nie jest pewne. Drugi plus.
- No co się robi w takich sytuacjach?! - krzyczał sam do siebie spanikowany Ichiro. - Jak nie oddycha, to usta-usta. A jak oddycha? Wolałbym żeby nie oddy... Tfu! O czym ja w ogóle myślę! Jak dobrze, że ona oddycha...
Chłopak nagle usłyszał szczekanie. Zaraz? Szczekanie? Od kiedy to na terenie ośrodka znajdują się zwierzęta?! Spojrzał na wskazaną chwilę temu, przez Kanade, bramę.
- Moja głowa... - Dziewczyna w końcu się obudziła. - Gdzie my jesteśmy?

<Kanade?>

Od Ichiro do Osamu

PROFIL

9:00, czwartek 
Ichiro stanął pod zamkniętymi drzwiami klasy. Zajęcia z przysposobienia do pracy w grupie zaczynały się wprawdzie dopiero o dziesiątej, ale nie mógł usiedzieć w swoim pokoju z nerwów przed swoim pierwszym treningiem w ośrodku. Usiadł tuż obok drzwi i pogrążył się w czytaniu biografii Shakespeare'a.

9:30, tego samego dnia
- A któż to przyszedł tak wcześnie? Aż takiś chętny do nauki? - zapytał Shigeya Sano wyjmując z kieszeni klucz do sali.
- Lepiej być o trzy godziny za wcześnie niż o minutę za późno - odpowiedział chłopak. - Dzień dobry, trenerze.
- Dzień dobry.
Ichiro wszedł do klasy i zajął miejsce na samym końcu, przy oknie. Skończył już czytać, więc tym razem wyjął zeszyt i zaczął bazgrać w nim piórem.

10:01
- Już jesteeem! - wykrzyknął Osamu Ohayashi wpadając zdyszany do klasy. - Wiem, że się cieszycie!
- Jak to dziś usłyszałem od naszego nowego ucznia: Lepiej być o trzy godziny za wcześnie niż o minutę za późno, Ohayashi. - Zwrócił się do niego trener i spojrzał porozumiewawczo na Ichiro.
- Nowy uczeń?! Jaki nowy uczeń?!? I ja o tym nic jeszcze nie wiem? Chyba zbyt bardzo zająłem się szpiegowaniem odejścia Tian... No ten. Gdzie on jest?
Shigeya westchnął.
- Drogi Osamu, jeśli już się spóźniasz, to proszę, nie zwracaj na siebie uwagi całej klasy. A teraz usiądź i siedź w miarę spokojnie do końca zajęć.
Blondyn zajął jedyną wolną ławkę. (Nie)stety znajdowała się ona tuż przed miejscem Ichiro.
- Czy to smok? - szepnął Osamu w stronę Kimury.
Chłopak kiwnął głową, ale nie odezwał się.
- Jak masz na imię? Albo nie! Nie odpowiadaj! Nie ważne! Myślę, że nazwę Cię Ryuu. To imię świetnie do Ciebie pasuje, Ryuu-chan!
- Chłopcy! Proszę o ciszę tam z tyłu! - Upomnienie Sano przerwało monolog Osamu. Ale tylko na chwilę.
- Ch-chłopcy? - zdziwiony blondyn podniósł głos.
- Tak, nie szkodzi, ludzie często biorą mnie za kobietę - odrzekł Ichiro.
- No cóż, może wygadacie się podczas pracy w grupach. - Trener zwrócił się tym razem do całej klasy. - Każdy rząd to oddzielna grupa. Usiądźcie w okręgach.

10:27
"Praca w grupach. Tylko nie to. Im szybciej skończą się te zajęcia, tym lepiej" - pomyślał Kimura.

<Osamu?>

Ichiro Kimura - statystyki

Adres zamieszkania: C-13

Partner: brak

Zwierzątko: brak

Wykonane misje: brak

Wykonane questy: brak

Osiągnięcia: brak

Ekwipunek: 

1x Kubeł Masła

OPOWIADANIA

Czymże jest naz­wa? To, co zo­wiem różą, pod inną nazwą równie by pachniało

Ichiro Kimura

Osobnik płci męskiej

ur. 13.01.1997r.

169cm wzrostu

♥ Arh+

Statystki

On myśli zbyt wiele; ta­cy ludzie są niebezpieczni. 

"tacy ludzie są niebezpieczni" - ten cytat w sumie nie do końca pasuje do Ichiro. To raczej miły, pomocny chłopak, a jego zachowanie chwilami może być wręcz przesłodzone, "jakby się za dużo cókru w dzieciństwie nażarł*". Za dużo cukru? Chyba wręcz przeciwnie. Młodzieńcze lata Kimury nie były nafaszerowane tęczą i lizakami. Już w wieku kilku miesięcy został przekazany rodzinie zastępczej, ponieważ jego biologiczni rodzice byli alkoholikami. Pani domu, Madoka Kimura nie zdecydowała się niestety na adopcję z powodu chęci pomocy małemu Ichiro czy pragnienia posiadania dziecka (miała już córkę o imieniu Michiko). Zdecydowali się na to z mężem ze względu na korzyści majątkowe wynikające z wzięcia go na wychowanie. Podczas gdy nastolatka miała pełną swobodę w organizacji swojego wolnego czasu, grafik Ichiro był bardzo napięty. Po szkole miał pełno zajęć teatralnych oraz wokalnych, na które zapisał go ojczym. Niespełnione ambicje rodzica mogą kompletnie zniszczyć życie dziecka. Z początku nienawidził występów na scenie i ćwiczeń głosu, ale z czasem zajęcia stały mu się zupełnie obojętne i po prostu, bez mrugnięcia okiem, spełniał wymagania nauczycieli najlepiej jak potrafił. Przynajmniej wtedy ojczym dawał mu spokój. Z czasem wykonywanie wszystkiego najlepiej jak tylko się da weszło Kimurze w krew tak bardzo, że do tej pory nie wyobraża sobie zrobić czegoś niedokładnie i niestarannie.

Mówisz, że kochasz deszcz, a rozkładasz pa­rasolkę, gdy zaczy­na padać. Mówisz, że kochasz słońce, a cho­wasz się w cieniu, gdy zaczy­na grzać. Mówisz, że kochasz wiatr, a za­mykasz ok­no, gdy zaczy­na wiać. Właśnie dla­tego boję się, gdy mówisz, że kochasz mnie.

 Ichiro ze swoją przybraną siostrą Michiko

<Więcej o ich historii -> klik> 

Niech każdy będzie pa­nem swe­go czasu 

Enneagram twierdzi, iż Ichiro to typowa dziewiątka ze skrzydłem osiem. Cóż, nie kłamie, choć do pewnych rzeczy można mieć zastrzeżenia. Osiemnastolatek próbuje przekształcić swoją skromność w ukrywanie się. Czasami ślepo utożsamia swoje pragnienia z pragnieniami innych i wykonuje to, co narzuca mu otoczenie. W rezultacie odsuwa na dalszy plan swoje własne potrzeby, ambicje i priorytety, nie zwraca uwagi na opinie, przyjemności, tylko po to, by utrzymać wizerunek spokojnej, niezawadzającej nikomu osoby. Kimura ma bardzo duży problem z asertywnością. Jeżeli kolega poprosi go rozwiązanie zadania domowego, zrobi to nie chcąc nic w zamian, natychmiast, choćby był właśnie bardzo spóźniony na własne zajęcia.

Jeżeli w książkach czy­ta się tyl­ko to, co zos­tało na­pisa­ne, to całe czy­tanie na nic.

Przez swoją fryzurę i drobną budowę Ichiro czasem mylony jest z kobietą. Nie denerwuje go to jednak. Tak już pogrążył się w niedbaniu o własne potrzeby, że uważa za normalne, że ludzie nie zwracają na niego szczególnej uwagi. Gdy Kimura przestał uczęszczać na zajęcia teatralne i muzyczne, przez jakiś czas nie mógł sobie znaleźć nowego hobby. Właściwie, to wcześniej żył tylko tym. Po jakimś czasie odnalazł się w czytaniu książek. Pochłania zarówno słowa utworów fabularnych, jak i podręczniki od matematyki czy geografii. Ichiro podziwia Shakespeare'a i bardzo często wtrąca jego cytaty do swoich wypowiedzi. Czas wolny wypełnia czytaniem bądź nauką. Ma bardzo dobrą pamięć i dość dobrze kojarzy fakty, potrafi połączyć ze sobą pozornie mało znaczące szczegóły.

Człowieka wa­dy ry­jemy na spiżu, na wodzie spi­suje­my je­go cnoty. 

CIEKAWOSTKI

• Ichiro należał kiedyś do kwartetu muzycznego. Nagrali oni płytę pod tytułem Shiawasena ahiru.
• Chłopak nigdy nie nauczył się jeździć na rowerze.
• Kimura nienawidzi miętowych gum do żucia.
• Chłopak, dzięki licznym lekcjom śpiewu, potrafi tak zmienić głos, że brzmi on trochę jak dziewczęcy.
• Jest nieco pedantyczny, ale nie do przesady.
• Osamu Ohayashi mówi na niego Ryuu-chan.
• Ichiro raczej nie zagaduje do nieznajomego pierwszy (w sumie do osoby którą zna także)
oraz nie umie podtrzymywać rozmowy.
Zdarzają się jednak wyjątki.
• Chłopak odczuwa silną więź z dziećmi,
uwielbia się nimi opiekować.
• Ichiro nienawidzi pomidorów w każdej postaci oprócz ketchupu.





____________________________________________________

Ichiro Kimura zgłasza gotowość na wszelakie wątki! Nie bójcie się, nie gryzie.
Niebieskie = cytat/podlinkowane/wyróżnione

*-słowa Seto Hayaty dotyczące charakteru Ichiro podczas rozmowy na blogowym chacie.

Mów szep­tem, jeśli mówisz o miłości.

Michiko skrycie podkochiwała się w swoim nieco młodszym bracie odkąd tylko sięgała pamięcią. Oczywiście na początku nie zdawała sobie z tego sprawy. W końcu, zwłaszcza dla dziecka, miłość między rodzeństwem i Ta Jedyna miłość są trudne do rozgraniczenia. Dopiero w wieku czternastu lat dziewczyna zdała sobie sprawę z uczucia, jakim darzyła Ichiro. Chłopak z początku nie zauważał zalotów Michi i podczas, gdy ona robiła sobie coraz większe nadzieje, on był obojętny na "związek" między nimi.

Gdy Ichiro zorientował się, że to nie jest tylko siostrzana miłość, było już za późno. Bał się złamać serce Michiko, więc udawał równie szaleńczo zakochanego. Naturalnie, zarówno rodzice, jak i najbliżsi znajomi nastolatków, byli przeciwko ich kazirodczemu związkowi. Nikt zdawał się nie zauważać, że nie są prawdziwym rodzeństwem. Ichiro każdego dnia planował zakończyć ten związek, ale nie potrafił, widząc, ile szczęścia sprawia nim swojej drugiej połówce. Ze względu na wszechobecny sprzeciw i niezrozumienie Michiko zaproponowała, że pobiorą się w dniu osiemnastych urodzin chłopaka i od razu wyprowadzą do innego miasta.

Ichiro przytakiwał na wszystko, nie umiejąc przyznać się do braku uczuć nawet dzień przed ceremonią. Zrobił za to coś okropnego, czego żałuje aż do teraz. Gdy przyszła jego kolej na wyrecytowanie przysięgi rzekł: Tu chodzi o mnie, nie o ciebie. Przepraszam za to wszystko, z nami koniec. Po czym zniknął i nigdy więcej się z nią nie kontaktował.