Soshitsu do Inoue

- Dlaczego nie założyłaś bluzki? Nie jest ci zimno? - spytał spokojnie, nie odrywając wzroku od piersi dziewczyny, Soshitsu. Należał bowiem do grupy ludzi zimnokrwistych i nie mógł zrozumieć jak komuś może być ciepło bez pomocy grzejnika, termofora bądź gorącej kąpieli, zaś takie widoki nie rozgrzewały go ani trochę. Po chwili podniósł wzrok na twarz nowo poznanej dziewczyny. 

-Jesteś bardzo wysoka. - oznajmił. - Ale  to i tak cię nie obroni przed wyziębieniem organizmu! - krzyknął tak, jak robią to troskliwi rodzice, po czym podniósł się z podłogi.

- Soshitsu Takotsubo. - ukłonił się i pocałował dziewczynę w dłoń.

- Mów mi Falka. - uśmiechnęła się lekko. - Czyli nie znasz odpowiedzi na moje pytanie i mi nie pomożesz? Ehh, trudno, będę musiała jakoś poradzić sobie sama. To cześć.

- Idziesz? Ni e pozwolę ci chodzic po szkole w tym stroju. Proszę się natychmiast ubrać. Nabawisz się zapalenia płuc!

<Inoue?> :> 

Sosu do Tiankołacza

- T-tak... - odparłem, nie umiejąc zapanować nad łkaniem. - Po prostu obawiam się tego co będzie po mojej śmierci. Rosemary będzie się czuła taka samotna... Mam prośbę, jeśli jednak okazało się, że ta misja będzie moja ostatnią, proszę, odwiedzaj ją, rozmawiaj, troszcz się, choć odrobinę.
Tianko zmierzyła mnie wzrokiem dokładnie. Zdawało mi się, że jej oczy chcą wykrzyczeć prosto w moją twarz to, co towarzyszka o mnie myśli. Wariat. Jednak najtrudniej jest oceniać kogoś po pozorach. Mnie - nieszczęśliwego chłopaka, który zmuszony jest do zostawienia miłości swojego życia, Tianko oceniała jako kogoś z poważną chorobą psychiczną - a przynajmniej tak mi się zdawało. Dopiero po chwili odezwała się do mnie, jednak z niepewnością:
- Do-dobrze. - po czym uśmiechnęła się i szybko wbiła wzrok w ziemię.
Szliśmy w milczeniu około 15 minut, kiedy wreszcie naszym oczom ukazał się nasz cel. Stary kościół, wybudowany w stylu gotyckim.
- Teraz musimy być ostrożni. Ostrożniejsi. - oznajmiłem, po czym zacząłem iść dziwacznym chodem, który miał nie wydawać żadnych odgłosów, jednak klamerki przy moich butach i tak wydawały charakterystyczny odgłos.

<Skazała musi zacząć nad sobą pracować, inaczej caukiem zamknie się w realnym świecie, co jak powszechnie wiadomo jest niedopuszczalne i zue. Skazała po długich męczarniach odpisała i nie jest z tego do końca dumna, albowiem owe opowiadanie jest krótkie i nie wnosi niczego nowego, tym bardziej ciekawego, jednakże Skazała postanawia poprawę... ament>

Soshitsu Takotsubo do Tianko Hirayamy

- Ohohoh i ihihihih! Moja pierwsza misja! Taka... nieoczekiwana! I niezapowiedziana! I... i z dziewczyną... Rosemary może być zazdrosna... Ehh Wytłumaczę jej wszystko dokładnie - na pewno mnie zrozumie. - oznajmiłem, po czym złapała mnie przeogromna chęć na taniec i śpiew. - Miłość ci wszystko wybaczy, smutek zamieni ci w śmiech. Miłość tak pięknie wybaczy: zdradę i kłamstwo, i grzech!

- Uspokój się w końcu! - krzyknęła Tianko, z hukiem zamykając drzwi. - Psujesz mój wizerunek. - trząsnęła dumnie głową, poprawiając grzywkę. Przeszła obok mnie z zadartym nosem, a ja wykrzywiłem w jej kierunku twarz i wytknąłem język.
- Kiedy idziemy? - spytałem. Zatrzymała się, westchnęła:
- Sama nie wiem... Kazano wykonać ją bezzwłocznie, ale ja nie jestem pewna.
- Nie martw się - w razie czego obronię cię. Idę się szykować. - oznajmiłem zakładając płaszcz. - Wezmę co potrzeba i pożegnam się z Rosemary. Będę za 20 minut. - zamknąłem drzwi i ruszyłem ciemną ulicą, z myślą, iż ta pierwsza w moim życiu misja, może być również tą ostatnią. Nie mogłem pohamować niechcianych łez i już po chwili spływały strumieniami po moich polikach. Wciąż po mojej głowie błądziło pytanie: jak Rosemary poradzi sobie beze mnie. Mimowolnie na myśl przychodziły mi różne scenariusze mojej śmierci. Nie chciałem zostawiać ukochanej samej. Dodatkowo to całe zamieszanie związane z pogrzebem...
Po chwili byłem w domu. Wziąłem swój ulubiony a zarazem jedyny łuk, pięć strzał, torebkę herbaty, fiolkę z jadem żmii i połknąłem dwanaście i pół tabletek witaminy C. Podszedłem do małego mieszkanka Rosemary.
- Kochanie... Kochanie wiedz, że cię kocham. I obiecuję: wrócę. Wrócę dla ciebie. - po czym pocałowałem ją w czoło. Moja miła milczała, ale wiedziałem co czuje. Podszedłem do drzwi i po raz ostatni odwróciłem się, by ją zobaczyć. Spuściłem głową na dół i wyszedłem.
Droga minęła mi mi bez zbędnych przygód, prócz tego, że nieustanie połykałem to co spływało mi do ust - zarówno z oczu jak i z nosa. Gdy dotarłem do domu Tianko, ona stała już gotowa do marszu.
- Niezwykle punktualny. 20 minut. Równiuteńko. - bąknąłem pod nosem.

<Tiankołłł?>

Sos do Tiakołacza

- O rany! Już prawie piąta! - przypomniałem sobie nerwowo, gdy kątem oka ujrzałem zegar na ścianie w domu Tianko. - Moja popołudniowa herbata! - krzyknąłem jak oparzony i zacząłem przepychać się między futryną, a osobą właścicielki domu. - Przesuń się, - warknąłem lekko - muszę się napić gorącej herbaty! Gdzie kuchnia? - spytałem krążąc od pokoju do pokoju, właściwie nie czekając na odpowiedź. - Ćśś! - przerwałem gwałtownie poszukiwania i stanąłem jak wryty. - Sam znajdę. - dodałem szeptem, po czym ostrożnie przysunąłem się do ostatniego - niesprawdzonego jeszcze pomieszczenia. Delikatnie uchyliłem drzwi i uśmiechnąłem się z ulgą, a z lewego oka spłynęła mi łza. - Jest. To ona. - powoli wymamrotałem, po czym znów nadałem żywsze tempo akcji - Czajnik! Gdzie czajnik?! - złapałem za uchwyt i nalałem trochę wody z kranu, po czym nerwowo podpaliłem pod nim ogień. Naszykowałem kubek, wsypałem do niego cztery czubate łyżeczki czarnej herbaty i trzy cukru. Zalałem wodą. 16:59. 17:00. Uhhh Zdążyłem!
- Chcesz łyka? Nie? Świetnie, więcej dla mnie. - oznajmiłem, nie zwracając uwagi na reakcję Tianko, po czym zamoczyłem usta we wrzątku. - Tego mi było trzeba. Gorąca! Lubię takie!

<Tiankocz, myśl co dalyj, bo jo nwm>  c :

Soshitsu Takotsubo do Tianko Hirayamy

Minęło już kilka dni odkąd mieszkam w "nowym domu". Skończywszy ustawiać ostatnie rzeczy w moim przytulnym pokoiku i pożegnawszy się z Rosemary, wyszedłem na zewnątrz. Było dosyć chłodno, wręcz zimno, ciemno i bardzo mgliście. Typowa jesienna pogoda. Idąc moją ukochaną ciemną dzielnicą, spoglądałem co jakiś czas na słabe światła lamp znajdujących się nad moją głową. Wyglądały trochę jak świetliki mieszkające w słoiku w moim mieszkaniu - Billy, Bobby, Betty i Baggster. Codziennie wieczorem, kiedy siadam przy kominku na swoim bujanym fotelu i wyjmuję Rosemary z jej małego świata, by opowiedzieć jej co spotkało mnie danego dnia, wszystkie cztery świecą odwłokami biegając po szklanych, przezroczystych ściankach. Od kilku dni jedynie Baggster jest nieco mniej żywy od reszty. Nie świeci od tygodnia, zaś od trzech dni w ogóle się nie rusza, ale nie martwię się tym zbytnio, bo być może właśnie założył się z kolegami o to, jak długo wytrzyma w bezruchu...

Tak czy inaczej, krocząc dziarsko przed siebie, spostrzegłem, że zza jednego z wielu okien, wydostaje się światło. Zaskoczyło mnie to z lekka, ponieważ większość świateł zawsze była zgaszona, tak jak odwłok Baggstera. Postanowiłem zapukać do drzwi z nadzieją, że otworzy mi ktoś na moim poziomie - równie przystojny i inteligentny jak ja, ale ku mojemu zdziwieniu po chwili niecierpliwego oczekiwania ujrzałem... dziewczynę.

- Jesteś dziewczyną?! - zapytałem naiwnie jak dziecko. - Cóż, w takim razie dowiedzenia. - oznajmiłem i kiedy już właścicielka mieszkania niemalże zamknęła drzwi, odwróciłem się i znów zagadnąłem:

- Hej, nie wiesz może, gdzie tu mieszka jakiś przystojny i mądry chłopak?

Dziewczyna otworzyła szerzej duże, niebieskie oczyska.

- Nawiałeś z laboratorium doktora Mengele i szukasz brata? - zaśmiała się dziecinnie, nie ukrywając zdziwienia.

- Bynajmniej, Madame. Soshitsu Takotsubo. - przedstawiłem się, kłaniając się nisko.

<Cóż dalej, Tiankołł?>

Statystyki - Soshitsu Takotsubo

     



Adres zamieszkania: D-13

Partner: brak

Zwierzątko: brak

Wykonane misje: brak

Wykonane questy: brak

Osiągnięcia: brak

Punkty Doświadczenia: 100

Level postaci: 1

Monety: 200
Broń: brak
Zaklęcia: brak
Ekwipunek:
1x Esencja Magiczna

OPOWIADANIA

Jestem całkiem normalny, ale przecież wszystko jest względne...

___________________________________________________________________________________________

Soshitsu Takotsubo ◉ Mężczyzna ◉ 25 lat ◉ 175 cm ◉ 10.01.1990 ◉ Statystyki ◉ Język niemiecki ◉ Dziwoląg
___________________________________________________________________________________________

Czy charakter to podstawa?

Cóż... Soshitsu, delikatnie mówiąc, bardzo wyróżnia się z tłumu. Szczupły, blady i świrnięty chłopak z dawno nieczesanymi włosami do pasa, które mimo wieku zdążyły już wybieleć do cna, zwykł ubierać się w dziwne płaszcze, modne co najmniej w XVIII wieku. - określiłby go z pewnością każdy, kto pierwszy raz go spotkał. I rzeczywiście tak jest. Ma szare oczy z wąskimi źrenicami, ostro zakończone kły i zawsze długie, czarne paznokcie, przez co często porównywany jest do kota. Jeśli niespodziewanie stanie przed Twoimi oczyma lub nieoczekiwanie złapie Cię za ramię, w momencie gdy myślisz, że jesteś sam, nie obawiaj się. To jedna z jego ulubionych zbaw, aczkolwiek nie pociąga ona za sobą gorszych skutków jak zawał serca, na który w podobnych okolicznościach zmarł jego dziadek... Choć przez jego wieczny uśmiech na twarzy i nieustanne napady szaleńczego śmiechu chyba już nikt nie jest w stanie mu zaufać, to lojalny człowiek. Jeśli okaże się, że masz to coś, Soshitsu będzie gotów do poświęceń w celu ratowania Twojego tyłka, lecz jeśli mu podpadniesz, strzeż się, bo zrobi wszystko co w jego mocy, alby pogrążyć Cię siedem razy bardziej.
Na ogół niegroźny, nie wyrządza większej krzywdy bez przyczyny, jeśli zaś pochodzisz z wrogiego plemienia będzie bawił się Tobą w najróżniejsze sposoby. Wiedz, że w wolnych chwilach zajmuje się planowaniem morderstw i zbrodni, jakie nie mieszczą Ci się w głowie. Uwielbia patrzeć, kiedy jego ofiary godzinami zwijają się z bólu i cierpienia, do czego wykorzystuje cały arsenał własnoręcznie robionych, przeróżnych „zabawek” lub trujących roślin. Doskonale zna się na ich właściwościach. Podobnie jak na anatomii, dzięki czemu wie, co zrobić, abyś umierał długo i boleśnie. Nim kogokolwiek wybierze do swoich niecnych celów, zastanowi się wielokrotnie, czy owe biedne stworzenie nie przyda mu się jeszcze do czegoś w przyszłości. Pomimo swojej bezwzględności cechuje go raczej tchórzostwo, w związku z czym przeważnie unika niezaplanowanej konfrontacji i walki.

Jego mieszkanie nigdy nie będzie należało do przyjaznych Ci kącików, gdzie w spokoju mógłbyś poczytać książkę, wypoczywając przy tym od zgiełku. Ściany pokrywa staromodna tapeta, na której spoczywa warstwa kurzu i starannie ułożone wzory z pajęczyn, których powstawanie zajęło ładnych parę lat, zaś podłoga to najzwyczajniejszy w świecie zlepek piachu, ziemi, kurzu, pajęczyn i innych ohydnych resztek istnień, których normalny obywatel stara się pozbyć ze swojego otoczenia. Nie znajdziesz również łóżka, stołu czy chociażby ławy, gdyż wszystkie te funkcje łączy w sobie trumna. Przykryta wiekiem świetnie nada się na owy stolik, przy który każdy gość mógłby napić się herbaty lub skosztować kawałka ciasta. Zaś w środku mieści się wygodne posłanie, które co noc wita ciało Soshitsu. Oprócz niego samego, to samo pomieszczenie zamieszkuje również ara nietoperzy-albinosów, trzy równie pozbawione melaniny koty i jeden czarny.

Spytasz więc co jada nasz delikwent, wiedząc już, że sypia w trumnie i kolekcjonuje narzędzia tortur? Nigdy nie pogardzi dziczyzną, szpinakiem, marchewką, rybami, ludzkim mięsem czy choćby kocią karmą. Szczególnie przypodobał sobie te w kształcie kości. Nie ważne, że ten sam smak w innej formie będzie wydawał mu się najobrzydliwszą potrawą na świecie. Codziennie o piątej po południu zwykł pić filiżankę herbaty, niczym rodowity Anglik, mimo iż nie ma z nimi nic wspólnego.

Jeśli już zdecydujesz się nawiązać z nim jakąś znajomość, wiedz, że nie będzie to łatwe ani dla Ciebie, ani dla niego. Soshitsu zwykł badać każdy nowy dla niego przedmiot lub osobę poprzez lizanie bądź gryzienie. Musi poznać czy nie zawierasz przypadkiem smaku goryczy, który pragnie całkowicie wyeliminować ze swojego życia. Nie do końca jednak wiadomo skąd wziął się owy nawyk. Witając się z każdym nowym, nieznanym mu jeszcze człowiekiem, z niewiadomych przyczyn będzie udawał, iż nie posiada lewej dłoni oraz, że nie widzi na lewe oko. 

Tak właściwie zastanawiasz się pewnie dlaczego jest taki, a nie inny. Skąd wzięły się jego wszystkie zwyczaje i poglądy na świat. Przecież nikt nie rodzi się aż tak... inny.

Soshitsu Takotsubo urodził się 10 stycznia 1990 roku w małej japońskiej wiosce Dojo. Miał starszego brata i dwie młodsze siostry. Jego rodzina nie była może jakoś wybitnie bogata, ale dawali radę. W '98 roku Soshisu przeżywa wielkie trzęsienie ziemi, a z jego rodziny przeżywa tylko on. Trafia więc do przytułka oddalonego od rodzinnej miejscowości o około 50 km, gdzie przez kolejne osiem lat ni będziesz potrafił z nikim odnaleźć wspólnego języka.
Wyobraź sobie teraz, że masz 16 lat. Poznajesz kogoś, w kim zakochujesz się nad życie. Kogoś, kto zmienia się na lepsze tylko dla Ciebie, kto Cię rozumie, jak nikt inny dotąd, z kim zamierzasz spędzić swoje życie. Zamierzasz mieć wspaniałą rodzinę, dzieci, dom z wielkim ogrodem i psa. Wierzysz w to tak mocno, że nawet nie dopuszczasz myśli, iż coś mogłoby stanąć na przeszkodzie i mogło by być inaczej. Po czterech latach wzajemnego szaleństwa na swoim punkcie, wszystko umiera. Nagle odchodzi jedna osoba. Osoba dla której i dzięki której istniejesz. Tracisz wszystko, chodź tak na prawdę nikogo, prócz Ciebie to nie obchodzi, bo przecież jedyna osoba, która się Tobą interesowała już nie żyje. Tak, jak nie żyje Twoja przyszłość. Zostajesz sam ze sobą i trupem ukochanej. Opiekujesz się nią starannie. Codziennie myjesz, przebierasz, czeszesz i rozmawiasz, ale w końcu zdajesz sobie sprawę, że nie możesz tego robić w nieskończoność, bo mięso zaczęło już gnić. Ponieważ nie pozwolisz nikomu dotknąć swojego bóstwa, powoli dzielisz ciało na porcje, aby wystarczyło Ci na trzy i pół tygodnia rozkoszy i uczty dla podniebienia. Szkielet zaś zostawiasz. Układasz go starannie w trumnie z przezroczystym wiekiem, która zajmuje zaszczytne miejsce w Twoim domu. Codziennie jednak z nim rozmawiasz, tańczysz, całujesz, zabierasz na długie spacery i romantyczne kolacje, by przypadkiem od ciebie nie odszedł z powodu twojego braku okazywania miłości. Po wszystkim postanawiasz znaleźć swoje miejsce na świecie, jednak bezsilnie. W końcu zaczynasz szukać winowajcy, bo nic nie dzieje się bez przyczyny. Zaczynasz doszukiwać się najmniejszych szczegółów zbrodni i w końcu znajdujesz. Znajdujesz inną kobietę, która bezpośrednio przyczyniła się do zniszczenia aż dwóch istnień i postanawiasz się na niej zemścić. Ale nie w taki sposób, w jaki ona wpłynęła na Twój. Nie chcesz aby był to przypadek. Ty zrobisz to rozmyślnie. Dokładnie rozpiszesz i obmyślisz plan. Następnie zaciągniesz potencjalną ofiarę w wybrane przez ciebie miejsce i dokonasz tego, o czym tak bardzo marzyłeś. Zabijasz ją w najbardziej bestialski sposób, jaki był do dyspozycji. Ale przecież wszystko pozostawia po sobie ślady. Choćby takie, o których wiesz tylko Ty. Kto raz zasmakował w zbrodni, ten już na zawsze będzie przez nią zniewolony...
Po czterech latach nienawiści do świata Soshitsu trafił do Shirokuro. Postanowił rozpocząć nowe życie. Nowe - inne, ale już nigdy nie wróci do normalnego świata.

___________________________________________________________________________________________

Ciekawostki

___________________________________________________________________________________________

◉ od zawsze marzy o dobermanie i koniu

◉ uwielbia zapach róż

◉ jego ulubiony utwór to Dla Elizy

◉ jego narzeczona miała na imię Rosemary Schneewittchen -  zginęła w wypadku samochodowym

◉ mimo, że kojarzony jest z kotami podczas pełni wyje do księżyca

◉ ma na koncie jedno zabójstwo z zemsty, cztery bez konkretnej motywacji i jedno przez przypadek

◉ ulubiony taniec to tango 
◉ cierpi na wiele chorób i zaburzeń psychicznych, takich jak: paragelia, psychoza Wendigo, niemożność rozróżniania istot żywych od martwych,  zabijanie dla przyjemności oraz upodobnianie się do kotowatych