Od Ghilana – Misja 1. „Stary magazyn broni” – cz. 2

Torbę powiesiłem na gałęzi drzewa i wyjąłem z niej linę, latarkę, notatnik i pisadło. Sprawdziłem czy telefon działa. Działał, ale zasięg był niewielki – jedna kreska.
– Oby nie był potrzebny – wymamrotałem.
Otworzyłem metalowe drzwiczki. Poczułem nieprzyjemne zimno wiejące z dołu.
– Raz kozie śmierć.
Wskoczyłem do magazynu. Było ciemno; śmierdziało zgnilizną, stęchlizną, a powietrze było wilgotne i ciężkie. Panował tu też nieprzyjemny chłód. Zapaliłem latarkę i rozejrzałem się dookoła.
– Sporo broni – wymamrotałem. Wsadziłem latarkę między zęby i aparatem w telefonie zacząłem robić zdjęcia pomieszczenia. Zamierzałem dołączyć je do raportu z owej misji. Gdy zrobiłem zdjęcia zacząłem chodzić dookoła skrzyń i liczyć je.
– 30 drewnianych, przegniłych skrzyń... 40 metalowych, przerdzewiałych... Z 30. drewnianych 10 bez pokrywy, a z 40. drewnianych 23 z oderwanym wiekiem lub bez niego. 17 pozostałych metalowych skrzyń są zamknięte na stare, zerdzewiałe zamki. Prócz tego około 100 sztuk najróżniejszych broni rzuconych luzem.
Wszystko zapisałem. Zdziwiłem się, że tak łatwo poszło. Gdy obowiązki zostały wypełnione zacząłem się rozglądać. Były tu szpady, sztylety, halabardy, szable, miecze, katany, łuki... Lepsze byłoby pytanie czego tu nie ma.
– Skąd tyle broni się tu wzięło? – spytałem samego siebie. – Po jakiejś wojnie, czy co?
Z głową pogrążoną w myślach podszedłem do wyjścia. Cały magazyn był jakby dziurą pod drzewem, między jego korzeniami, a wejście było w suficie. Do wejścia była przymocowana mała drabinka z drewna. Wszedłem na nią.
I w tedy drabinka rozpadła się; czas dał o sobie znać.

CDN

Ghilan Veober - statystyki

Adres zamieszkania: A-4
Partner: brak

Zwierzątko: brak

Wykonane misje: brak

Wykonane questy: brak

Osiągnięcia: brak

Punkty Doświadczenia: 100

Level postaci: 1 lvl

Monety: 100
Broń: Włada dwoma Sai, które na pozór wyglądają normalnie. Gdy jednak wypowie się specjalną formułę – swego rodzaju zaklęcie – broń, jak i władający są pokrywani lśniącymi, srebrnymi runami. Ghilan staje się wtedy szybszy i zręczniejszy niż zazwyczaj. W takim też stanie Gil jest w stanie tworzyć nietrwałą materię o najróżniejszych kształtach.
Zaklęcia: brak
Ekwipunek: ---

OPOWIADANIA

Od Ghilana – Misja 1. „Stary magazyn broni” – cz. 1.

Jestem w tutaj od niedawna. Dopiero poznaję tę placówkę i jej okolice. Dzięki uprzejmości kolegów mniej więcej orientuję się o co chodzi. Ale jednak wytłumaczenia nie mogły mnie przygotować na to co postanowiono dla mnie.
Na dzisiejszej długiej przerwie podeszła do mnie jedna z nauczycielek. Miała fioletowe włosy i przepaskę na oku. Nie byłem pewien jak się nazywa.
– Przyprowadziłbyś do mnie Ghilana V.? Taki nowy, kojarzysz?
Czyli jestem „Takim Nowym”. Rozumiem.
– To ja – odparłem.
– Och, a więc witaj. Nazywam się Ayano Tsuji. Jestem trenerką magii, jednak ostatnio zgłoszono do mnie pewną sprawę.
Najwyraźniej nie zamierzała przeprosić za nadanie mi nowego imienia.
– Niedawno w lesie odnaleziono poszukiwany przed paru laty stary magazyn broni. Oczywiście magicznej. Ja mam naprawdę wiele do roboty i nie mogę go zbadać. Zostałeś wybrany by przebadać ten magazyn. Przy okazji będzie to dla ciebie dobry test; zobaczymy jak sobie poradzisz. A! I jak już to załatwisz złóż mi szczegółowy raport.
Wręczyła mi kilka zmiętych i poplamionych kartek papieru i poszła sobie. Tak po prostu. Zmarszczyłem brwi zacząłem przeglądać dokumenty. Był tam opis drzwi, mapka jak do nich dojść i raporty z poszukiwań magazynu.

Gdy skończyłem lekcje pobiegłem do pokoju by zostawić rzeczy, zjeść coś i wziąć kilka niezbędnych rzeczy. Zostawiłem zeszyty i podręczniki. Po jedzonko musiałem zejść do jadalni. Szybko się z nim uporałem i wróciłem do pokoju. Sprawdziłem zegarek, była 17.13.
– Akurat mi musiała wlepić to. Miałem nadzieję na poznanie południowej cześci ogrodów – powiedziałem do siebie gdy wkładałem do torby latarkę, linę i karabinek. Gdy schowałem jeszcze kilka innych rzeczy wyszedłem z pokoju i skierowałem się przed główną bramę szkoły.
Wyjąłem z kieszeni zniszczoną mapkę. Przez jakiś czas szedłem wydeptaną ścieżką, ale w końcu kawałek papieru kazał mi z niej zejść. Znów zacząłem narzekać i przeklinać nauczycielkę, że wybrała osobę, która jeszcze nie ma wybranej broni.
I w tedy pomyślałem, że właśnie o to chodzi; bym później mógł wybrać sobie broń! Tak mi się zdaje.
Szedłem dalej przeciskając się przez krzaki.
W końcu dotarłem do wskazanego drzewa. W jego pniu mieściła się żelazna blacha o wymiarach około pół metra na pół metra. By jej nie przeoczyć niedawno namalowano na niej czerwoną farbą wielki iks.
– Całkiem miły magazyn – rzekłem do siebie ściągając torbę.

CDN

Karta Postaci – Ghilan „Gil” Veober

Imię: Ghilan; dla przyjaciół Gil

Nazwisko: Veober
Płeć: mężczyzna
Wiek: 17 lat

Urodziny: 21 marca

Najdoskonalszą maską jest twarz, bo zupełnie naturalnie skrywa prawdziwe oblicze człowieka.

Ghilan jest przez niektórych ludzi określany mianem „dziwny”. Mimo niepełnoletności pali papierosy; zawsze ma jakieś bandaże lub plastry – pamiątki po bójkach, od których nie stroni; ale przede wszystkim na taką opinię zapracował swoją odrębnością. Nie lgnie do ludzi, bo go ponoć przerażają. Woli być cieniem, obserwatorem wydarzeń niż ich uczestnikiem. Jest jednakże osobnikiem kłótliwym i upartym, niestroniącym od przemocy. Sarkastyczny i ironiczny; często śmieję z wypadków innych. Jednakże nie jest cynikiem. Aktualnie nie jest związany z nikim, ani z niczym; nie posiada celu, do którego mógłby dążyć. Nienawidzi kłamców i kotów, za to kocha psy i wilki. Dla niego te dwa ostatnie są innym wcieleniem człowieka.  

◊◊◊◊ 

Jest heteroseksulany.

◊◊◊◊

Ghilan jest młodzieńcem wysokim i szczupłym o wyzywającym wyrazie twarzy. Jego włosy mają kolor wypłowiałego blondu, a oczy są szaroniebieskie. Na prawym ramieniu posiada tatuaż w kształcie chińskiego smoka. Przeważnie nosi czarne, granatowe bądź szare ubrania. Na szyi nosi po kilka naszyjników.

◊◊◊◊

Statystyki