Soshitsu Takotsubo do Tianko Hirayamy

Minęło już kilka dni odkąd mieszkam w "nowym domu". Skończywszy ustawiać ostatnie rzeczy w moim przytulnym pokoiku i pożegnawszy się z Rosemary, wyszedłem na zewnątrz. Było dosyć chłodno, wręcz zimno, ciemno i bardzo mgliście. Typowa jesienna pogoda. Idąc moją ukochaną ciemną dzielnicą, spoglądałem co jakiś czas na słabe światła lamp znajdujących się nad moją głową. Wyglądały trochę jak świetliki mieszkające w słoiku w moim mieszkaniu - Billy, Bobby, Betty i Baggster. Codziennie wieczorem, kiedy siadam przy kominku na swoim bujanym fotelu i wyjmuję Rosemary z jej małego świata, by opowiedzieć jej co spotkało mnie danego dnia, wszystkie cztery świecą odwłokami biegając po szklanych, przezroczystych ściankach. Od kilku dni jedynie Baggster jest nieco mniej żywy od reszty. Nie świeci od tygodnia, zaś od trzech dni w ogóle się nie rusza, ale nie martwię się tym zbytnio, bo być może właśnie założył się z kolegami o to, jak długo wytrzyma w bezruchu...

Tak czy inaczej, krocząc dziarsko przed siebie, spostrzegłem, że zza jednego z wielu okien, wydostaje się światło. Zaskoczyło mnie to z lekka, ponieważ większość świateł zawsze była zgaszona, tak jak odwłok Baggstera. Postanowiłem zapukać do drzwi z nadzieją, że otworzy mi ktoś na moim poziomie - równie przystojny i inteligentny jak ja, ale ku mojemu zdziwieniu po chwili niecierpliwego oczekiwania ujrzałem... dziewczynę.

- Jesteś dziewczyną?! - zapytałem naiwnie jak dziecko. - Cóż, w takim razie dowiedzenia. - oznajmiłem i kiedy już właścicielka mieszkania niemalże zamknęła drzwi, odwróciłem się i znów zagadnąłem:

- Hej, nie wiesz może, gdzie tu mieszka jakiś przystojny i mądry chłopak?

Dziewczyna otworzyła szerzej duże, niebieskie oczyska.

- Nawiałeś z laboratorium doktora Mengele i szukasz brata? - zaśmiała się dziecinnie, nie ukrywając zdziwienia.

- Bynajmniej, Madame. Soshitsu Takotsubo. - przedstawiłem się, kłaniając się nisko.

<Cóż dalej, Tiankołł?>