Żegnaj Gemmei!

Z przykrością zawiadamiamy o odejściu z naszego ośrodka Gemmei Kagune,
z powodu braku aktywności.

Od Gemmei do Neriel i Iwis

Kiedy na twarzy Neriel pojawił się nikły uśmiech, który wyrażał zadowolenie i smak napoju, Gemmei również uśmiechnęła się. Oczywiście musiała zamienić kilka zdań z Kwietniem, który cieszył się, że herbatka smakuje nowej znajomej. Niebieskowłosa zamieszała widelcem w imbryczku niebieską ciecz, która nie była aż nazbyt gęsta, czego z początku obawiała się Kagune.
- Smakuje ci, Nerielusiu? Poranne motylki jednak ładnie dodają barwy mojej herbatce. A te żuczki z czarnej ziemi nadają słodycz. Nie jest za słodka? Wydaje mi się, że Kwiecień dorzucił dwa lub trzy, by zrobić mi na złość. - mówiąc to pacnęła paluszkami ucho pluszowej zabawki.
W jednej sekundzie spostrzegła jak dziewczyna pijąca herbatę blednie, a jej mina natychmiastowo rzednie. Powtórzyła kilka razy nazwy owadów i spojrzała jakoby z przerażeniem na Iwis, która nie odrywała wzroku od wcześniej zafascynowanej Neriel. Gemmei spytała czy coś jest nie tak, nie słysząc jednak odpowiedzi sama odpowiadając sobie na nie. Uważała, że najprawdopodobniej chodzi o nazbyt słodki posmak żuków. Toteż wstała i ruszywszy do kuchenki z różowego słoiczka wyjęła najzwyczajniejszą glistę. Oślizgłą, różową, nieprzyjemną i wciąż żyjącą. Powróciwszy do stoliczka, bezceremonialnie rozcięła paznokciem pasożyta i skapującą z niej posokę wcisnęła do filiżaneczki Neriel.
- To doda herbatce goryczy, spróbuj. - zamieszała widelcem ciecz  w porcelance, przez co kilka kropel niezgrabnie skapnęła na stolik.

[ Przepraszam, nie mam dostępu do komputera, brak mi jakiejkolwiek weny. ]

Od Gemmei do Iwis

Swe jaskrawozielone, spore oczka wlepiła w nią, jakby coś analizując. Kwiecień znajdował się już na jej kapeluszu, a swoje żółte ślepie wbijał w Iwis, jakoby ostrza. Fakt, Gemmei nie była rada z powodu odmowy jej przepysznych ciasteczek z żabek i herbatki z czarnego kota, niemniej jednak chciała poznać nową osobę. Dlaczego więc dziewczyna tak prędko postanowiła ją opuścić. W oczach niebieskowłosej tkwiła prośba, jak i szaleństwo. Przecież to było do przewidzenia, że zwykła rozmowa nie będzie tu normalna.
- Proszę, proszę, proszę, proszę, proszę! Zostań Iwisiu. - wymamrotała radosnym, ale jakże irytującym już zapewne w owej chwili głosikiem.
Z każdym słowem, pociągała dziewczynę w tył, wgłąb swojego pokoju. Wyglądała niczym małe dziecko potrzebujące towarzystwa innego niż odwiecznego przyjaciela.
- Iwisia nam opowie o tym miejscu, wiesz Kwietniu? - zachichotała Kagune, decydującym wzrokiem spoglądając na przybyszkę.
Jakby nie patrzeć blondynka po prostu nie miała wyboru. Gemmei zakołowała się w miejscu sadzając przy tym Kwietnia na krzesełku, a sama układając nogę na nodze zasiadła na parapecie okna. Wyczekująco patrzyła na Iwis. Niespodziewanym ruchem zza tasiemki kapelusza wyjęła widelec jakim rzuciła w drzwi, tuż obok gościa. Nieprawdopodobne było jednak to, że trafiła w zamek drzwi, który się zamknął. " Bis! Bis! " krzyczał biały królik skacząc rozradowany po stoliku. Gemmei jednak skarciła go, że takowe zachowanie nie jest prawidłowe przy nowopoznanych osobach.
- Iwisiu opowiadaj nam! - ponagliła ją z uśmiechem.
Dziewczyna wręcz nie mogła wysiedzieć z niecierpliwości. Kiedy Iwis otwierała usta, by móc się zdezorientowana jakkolwiek odezwać, wyjęła natychmiast telefon, śląc wiadomość do kogoś dla Gemmei nieznajomego. Jeszcze. W oczkach niebieskowłosej zawitał gniew. Poczuła się odrzucona przez nową znajomą.

- Iwisiu to nie kulturalne. Nie używaj elektroniki w gościach. - rzuciła nieco poddenerwowanym już tonem głosu.

< Żaden problem, postaram się rozbudować fabułę. >

Od Gemmei

Jak to najczęściej bywa w zimowe noce, za oknem prószył śnieżek. Delikatne płatki białego puchu padały na ziemię o wpół do drugiej, by zlepić się z innymi i dla wszelakiego podłoża stworzyć miękką kołderkę. Nagie drzewa poruszały rytmicznie gałązkami w takt tchnienia wiatru, jakby tańcząc do jego niemej melodii. Sęk w tym, co o tej godzinie szesnastoletnia Gemmei robiła siedząc na parapecie? Ano właśnie; popijała herbatkę o jakże odrzucającym zapachu. Nie wyglądała bowiem na normalną. Filiżanka niegdyś śnieżnobiała, teraz raczej żółto brunatna, mieściła w sobie szkarłatnoburą ciecz. Owszem, niebieskowłosa nazywała to herbatką, ale czy naprawdę był to takowy napój? Otóż nie. Kilka godzin temu przechadzały się po jej łóżku dwa szczury, przyznajmy, że były to spore stworzenia. Pomyślmy, co tak naprawdę mogło je spotkać. Pierwszą opcją jest oczywiście ucieczka, ale czy przez czujne oko dziewczyny coś mogło ukradkiem przemknąć? Drugą natomiast jest oczywiście chęć do stworzenia nowej herbatki dziewczyny. Co pewien czas mieszała dziwną posokę widelcem ze swego kapelusza, by ta całkowicie nie zgęstniała. Patrzyła przy tym w okno. Przecież na dworze było teraz tak ciekawie. Miała ochotę wyjść na zewnątrz, jednak nie miało to najmniejszego sensu w obecnej chwili. Czekała bowiem, aż Kwiecień raczy się obudzić.

- Do stu herbatek! Kwietniu, zbudź się. Przygotowałam herbatkę. Ta będzie nowa, zapisałam już nawet przepis i wstawiłam go do gablotki. Dlaczego nadal śpisz? Powinieneś jej spróbować, na pewno by ci posmakowała, głupolujku. - pełna emocji rzuciła schodząc z parapetu.

Przy swoim stoliczku do herbaty i ciasta na jednym krzesełku usadowiła pluszaka, a sama naprzeciw niego usiadła. Wlała w drugą filiżankę z imbryczka tej samej cieczy, a porcelankę przysunęła w stronę królika. Niewiarygodnym było to, że Kwiecień nagle uchylił swoje oczka i spoglądając jakby zaspany na dziewczynę wymamrotał krótkie; ''Poproszę sztuciec, Gemmei'', a w kolejności takowy od niej otrzymał. Co tu wiele mówić, zapowiadała się wspaniała posiadówka! Kwiecień ruchem łapki zamieszał swój napój i z uśmiechem jednym haustem wypił prawie ćwierć filiżanki. Kagune czekała na jego werdykt, przecież musiała poznać zdanie przyjaciela na temat nowego przepisu. Osobiście poprzedni wywar z kilku polnych żabek i myszki bardziej jej smakował, niemniej jednak i takim nie pogardziła.

- I co ty na to Kwietniu? Dobre prawda? Która jak na razie smakowała ci najbardziej? Ach, ja wiem! Z porannych motyli i oślego ucha, tak? Wiedziałam, głupolujku. Mnie przecież nie da się zmylić, zapomniałeś? - zadawała coraz więcej retorycznych pytań, może i to miała w nawyku. 

Biały pluszak skinał jedynie główką z uśmiechem. Jedynym defektem tego zdarzenia było to, że pluszak tak naprawdę pozostawał w bezruchu oraz milczeniu, a filiżanka nadal była pełna posoki. Gemmei jednak dostrzegała coś innego, coś co zamknięte było w jej świecie, gdzie panowały jej zasady i prawa. Kiedy tylko cała rozmowa się zakończyła, a dziewczyna zrobiła się senna, umyła imbryczek, porcelankę, przysunęła krzesełka do stoliczka, a w kolejności razem z Kwietniem ułożyła się w łóżku do snu. Jeszcze jeden dzień miała mieć wolny, od poniedziałku zacząć się miała ciężką pracę w Shirokuro. Nie wiedziała jednak co to dokładnie znaczy, dla niebieskowłosej to tylko kolejna przygoda. Nie sądziła nawet, że poznać może osobę, która zamieni z nią kilka słów. Skąd niby miała to wiedzieć? Kiedy to oddała się w szpony snu, zamknęła się aż do rana w jeszcze bardziej zwariowanym świecie.

Po przebudzeniu dnia kolejnego, obdarzyła jak zwykle jaskrawym spojrzeniem wszystkie ściany oraz podłogę i sufit, jakby chcąc je tym samym przywitać. Kwiecień spał tuż obok niej, pochrapując. Dzisiaj miała wyjść z kwatery, by przejść się po całej placówce, ażeby zapoznać się z owym miejscem. W końcu to tutaj teraz miała żyć. Uradowana całym dobrze rozpoczętym dniem wstała i ubrała swoją niebieską sukienkę, uczesała włosy grzebykiem z kości słoniowej, po czym nałożyła na głowę swój kapelusz, w którego kieszonkach od środka ukryte były drobne szczegóły. Chwyciła ukochanego przyjaciela za łapkę i wyszła z mieszkanka. Wyglądała poniekąd jak dziewczynka, nieco podekscytowana, a zarazem zagubiona. Nie. Tak było. Skocznym krokiem pokonywała korytarze placówki podziwiając nawet ściany. Co chwilę opowiadała to to, to tamto Kwietniowi, a ten słuchając uważnie również się rozglądał. Z oddali dojrzała sylwetkę, która zaintrygowała ją bardziej ze wszystkich mijanych, więc dlaczego do niej nie podejść. Gemmei szybszym, aczkolwiek nadal skocznym krokiem dotarła do postaci i popukała ją w ramię swym paznokciem pomalowanym na jaskrawą zieleń. 

< Cóż, może ktoś chętny odpowie dziwnej Gemmei? Przepraszam za może jakiś brak sensu w opowiadaniu, niemniej jednak jak wymienione jest w dziele, pisane było późno. >

Statystki - Gemmei Kagune

Adres zamieszkania: D-2

Partner: brak

Zwierzątko: brak

Wykonane misje: brak

Wykonane questy: brak

Osiągnięcia: brak

Punkty Doświadczenia: 100

Level postaci: 1 lvl

Monety: 100

Broń: brak

Zaklęcia: brak

Ekwipunek: 

1x Esencja Magiczna

OPOWIADANIA

Gemmei Kagune

Gemmei Kagune # 29.02.1998r. # 169 cm

 

''Kiedyś byłaś bardziej. Jesteś o wiele mniej bardziej''

 Mogłoby się wydawać, że to zwyczajna dziewczyna o naturalnie bladej cerze, delikatnych rysach twarzy, od zawsze turkusowych włosach i jaskrawo zielonych oczach. Fakty te są jak najbardziej prawdziwe, sęk w tym, czy owa dziewczyna jest zwyczajną? Otóż tutaj tkwi błąd. Ta delikatnie wyglądająca, szczupła i nie najniższa istota skrywa w sobie szaleństwo, które po szpik kości nią włada. Zrodziło się to już w dzieciństwie; Gemmei wychowywana przez mnichów poprzez brak rodzinnej czułości stała się tą, którą jest teraz. Poprzez swoją niepowtarzalność i odmienność jest wykwintnym wkurzaczem pierwszej klasy. 

''Frajwedruj, moja damo.''

Niebieskowłosa nie zna słowa; normalny. Dla niej na całym świecie nic takiego nie istnieje, o wielu rzeczach ludzkich

nie ma pojęcia, chociaż wbrew pozorom swoją inteligencją

wykracza poza statystyki. Żyje we własnym kraju, zamknięta

w swoim pałacu myśli. Sam jej wzrok potrafi przeszyć człowieka

całego. Definicja szaleństwa jest zbyt mało pojęta, by ją opisać.

Zazwyczaj Gemmei śmieje się bez powodu w głos, dlaczego nie.

Szkarłatne herbatki w porze obiadowej, któż takowymi pogardzi.

Urocze ciastko z żółcią na talerzu, ozdobione czerwonymi

serpentynkami, czy to nie wspaniałe? Nie należy do osób,

które czymś się brzydzą, przeciwnie, owe rzeczy są dla niej 

napędem do dalszego brnięcia poprzez ten raj zwany życiem. Jej 

własny "Wonderland'' nie zna granic, wszystko jest możliwe, bo 

dlaczego się ograniczać? Właśnie, skoro się nie ograniczać, to dlaczego

nie wymyślić nowych ciekawych, tak naprawdę nic nie znaczących 

słów. Nie raz i nie dwa z jej ust takowe się wydobywają. Specyficzna 

osoba, nie ma co. W dodatku mówi do pluszowego białego królika, 

który najczęściej przebywa na jej granatowym kapeluszu. W wyobrażeniach

dziewczyny; zabawka żyje, czuje oraz mówi. Czy to tylko wyobrażenie? 
Historia? Tak naprawdę ma ją w nosku, po co żyć przeszłością, skoro
świat pełen jest wrażeń z nowych chwil! 

''Zdecydowanie najlepszy środek lokomocji to nakrycie głowy.''

Jeśli przystaniemy w kwestii bojowej, poprzez swoją niepoczytalność,

bo tak to chyba można ująć, Gemmei zwyczajnie wykonuje szalenie

ryzykowne ruchy, nie obawia się konsekwencji. Jeśli będzie ranna, to

z pewnością szkarłatna herbatka załagodzi sprawę. Walczy zawzięcie

do końca, do zwycięstwa. Owszem, jak każdy ponosi też klęski, ale ich

się nie liczy! Po co zatruwać sobie nimi głowę, zlicza się tylko to co

przyjemne. No właśnie, pole walki, tutaj wychwala się kolejny nawyk

niebieskowłosej; mianowicie przed częścią ataków spogląda na swoją

talię kart, jakby sprawdzając w nich jaki będzie ciekawie i dostojnie

się prezentował. Poza tym, czy gracja nie jest ważna? Ależ jest,

dlaczego więc jej nie stosować nawet w zagrożeniu życia! To taka

wspaniała zabawa. 

 "Filiżankę herbaty?! Sztuciec. ''

Cóż można jeszcze dopowiedzieć? Nic właściwie rzecz biorąc, bo

problem tkwi w tym, że nikt do końca nie poznał jeszcze

usposobienia Gemmei. Może tak naprawdę całą żałość i inne 

rzeczy trzyma pod kluczem w sercu, albo po prostu

naprawdę jest niepoczytalna. Stop! Dodać ewentualnie winnam, że
Gemmei często gryzie ludzi, od tak, sprawdza czy są smaczni,
 bo dlaczego by nie? Czy potrawa z człowieka to nie przygoda?
Z pasją przygotowuje różnorakie herbatki od wnętrzności 
zwierzątek, po wnętrzności trupa. Czy ktoś się skusi? 
Jej bronią natomiast są spore nożyczki wykonane ze srebra
umiejscowione w sporym kapeluszu, z którym się nie rozstaje.
Tam też posiada kilka kości do gry, widelec, parę kart.
Na krańcu jej każdej sukienki, bo tylko w nich chodzi
ubrana, umieszczone są haczyki złote lub srebrne.
Jej pluszowy królik, odwieczny przyjaciel, nosi
kreatywne imię Kwiecień, a grupa krwi Kagune to B RhD-.
Czy zechcesz poznać brzmienie, subtelnego,
ale czasem i strasznego głosu Gemmei? Proszę, nie krępuj się;