Czemu jesienią tak wcześnie robi się ciemno? Ponury krajobraz jeszcze bardziej mnie rozleniwia, choć wydawałoby się, że bardziej się nie da. Poszłam do kuchni po paczkę ciastek, po czym rozłożyłam się wygodnie na kanapie i sięgnęłam po leżące na ziemi czasopismo. Przeglądałam kolorowe zdjęcia, nie zwracając szczególnej uwagi na artykuły. Nagle usłyszałam pukanie do drzwi.
- Co? Kto to?! - przeszło mi przez myśl i szybko zaczęłam upychać stertę ciuchów do szafy. I pomyśleć, że mieszkam tu dopiero tydzień... - Chwilkę! - spróbowałam krzyknąć, ale zakrztusiłam się ciastkiem.
Zanim otworzyłam drzwi, strzepnęłam z bluzki ostatnie okruszki i przetarłam ręką załzawione oczy.
- Jesteś dziewczyną?! - Zanim zdążyłam dowiedzieć się kto zawitał w moje progi, tajemniczy gość odwrócił się do mnie plecami. - Cóż, w takim razie do widzenia.
Uff, na szczęście poszedł.
- Hej, nie wiesz może, gdzie tu mieszka jakiś przystojny i mądry chłopak? - Usłyszałam w ostatniej chwili.
Otworzyłam szerzej oczy, przyglądając się twarzy nieznajomego. Przechodziła przez nią olbrzymia szrama.
- Nawiałeś z laboratorium doktora Mengele i szukasz brata? - zaśmiałam się.
- Bynajmniej, Madame. Soshitsu Takotsubo. - Ukłonił się nisko.
- T... Tianko Hirayama. - Zawahałam się. - Przepraszam, ale mieszkam tu od niedawna, nie znam jeszcze wielu osób.
Takotsubo wyciągnął dłoń w moim kierunku, zdjął mi z bluzki okruch z ciastka i, nie zastanawiając się długo, polizał go. Mruknął coś pod nosem skupiając całą uwagę na swoich czarnych długich paznokciach.
- Soshitsu?
- Tak? - spojrzał na mnie, a przynajmniej takie miałam wrażenie, bo grzywka przysłoniła mu oczy.
- No bo...
- O rany! Już prawie piąta! - przerwał mi jakby ze strachem. - Moja popołudniowa herbata!
<Sosu? ;3>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Komentarze niezgodne z regulaminem zostaną usunięte.