Od Ghilana – Misja 1. „Stary magazyn broni” – cz. 1.

Jestem w tutaj od niedawna. Dopiero poznaję tę placówkę i jej okolice. Dzięki uprzejmości kolegów mniej więcej orientuję się o co chodzi. Ale jednak wytłumaczenia nie mogły mnie przygotować na to co postanowiono dla mnie.
Na dzisiejszej długiej przerwie podeszła do mnie jedna z nauczycielek. Miała fioletowe włosy i przepaskę na oku. Nie byłem pewien jak się nazywa.
– Przyprowadziłbyś do mnie Ghilana V.? Taki nowy, kojarzysz?
Czyli jestem „Takim Nowym”. Rozumiem.
– To ja – odparłem.
– Och, a więc witaj. Nazywam się Ayano Tsuji. Jestem trenerką magii, jednak ostatnio zgłoszono do mnie pewną sprawę.
Najwyraźniej nie zamierzała przeprosić za nadanie mi nowego imienia.
– Niedawno w lesie odnaleziono poszukiwany przed paru laty stary magazyn broni. Oczywiście magicznej. Ja mam naprawdę wiele do roboty i nie mogę go zbadać. Zostałeś wybrany by przebadać ten magazyn. Przy okazji będzie to dla ciebie dobry test; zobaczymy jak sobie poradzisz. A! I jak już to załatwisz złóż mi szczegółowy raport.
Wręczyła mi kilka zmiętych i poplamionych kartek papieru i poszła sobie. Tak po prostu. Zmarszczyłem brwi zacząłem przeglądać dokumenty. Był tam opis drzwi, mapka jak do nich dojść i raporty z poszukiwań magazynu.

Gdy skończyłem lekcje pobiegłem do pokoju by zostawić rzeczy, zjeść coś i wziąć kilka niezbędnych rzeczy. Zostawiłem zeszyty i podręczniki. Po jedzonko musiałem zejść do jadalni. Szybko się z nim uporałem i wróciłem do pokoju. Sprawdziłem zegarek, była 17.13.
– Akurat mi musiała wlepić to. Miałem nadzieję na poznanie południowej cześci ogrodów – powiedziałem do siebie gdy wkładałem do torby latarkę, linę i karabinek. Gdy schowałem jeszcze kilka innych rzeczy wyszedłem z pokoju i skierowałem się przed główną bramę szkoły.
Wyjąłem z kieszeni zniszczoną mapkę. Przez jakiś czas szedłem wydeptaną ścieżką, ale w końcu kawałek papieru kazał mi z niej zejść. Znów zacząłem narzekać i przeklinać nauczycielkę, że wybrała osobę, która jeszcze nie ma wybranej broni.
I w tedy pomyślałem, że właśnie o to chodzi; bym później mógł wybrać sobie broń! Tak mi się zdaje.
Szedłem dalej przeciskając się przez krzaki.
W końcu dotarłem do wskazanego drzewa. W jego pniu mieściła się żelazna blacha o wymiarach około pół metra na pół metra. By jej nie przeoczyć niedawno namalowano na niej czerwoną farbą wielki iks.
– Całkiem miły magazyn – rzekłem do siebie ściągając torbę.

CDN