Od Neriel do Seto i Iwis

Neriel spojrzała na rusztowanie. Wyglądało całkiem pożądanie. 

Zanim zdążyła zareagować, Seto wszedł na dach, po czym  pomógł w tym Iwis.

 Westchnęła. Niechętnie podeszła do rusztowania

. W kilku zgrabnych ruchach, wspięła się na górę. No cóż, 

lata ćwiczeń gimnastycznych zrobiły swoje. Chłopak usiadł na dachu.

 Zapatrzył się w miasto i wyraźnie odpłynął. Iwis wgramoliła się na małą

 skrzynię. Neriel rozejrzała się w około. Co widziała? Piękne 

światła miasta, błyszczące gwiazdy, przejeżdżające samochody i ludzi

 przypominających mrówki. Poczuła zawroty głowy. Nie czuła się 

najlepiej. Już od jakiegoś czasu bóle migrenowe nie dawały jej spokoju. 

- Przepraszam was na chwilę...- zwróciła się do Seto i Iwis.

Podeszła do małej budki i weszła na schody pożarowe. Siadła na schodku

 i westchnęła. Było jej słabo, choć nie wiedziała czemu. Złapała się za skroń. 

          <Iwis? Seto?>